روسیه برای جنگ اوکراین از جوانان ایرانی مزدور میگیرد

اینکه ما انسانها در موقعیّتهایی که قرار میگیریم، چگونه واکنش نشان میدهیم، همش برمیگرده به این که ما در چه وضعیّت روحی و روانی و ذهنیّتی و مادّی هستیم. بعضیها در برابر موقعیّتهای ناگزیر و ناگریز، بلافاصله قبام میکنند و عواقبش را هر چه باشد، گردن خود میگیریند. بعضیها نیز مدارایی میکنند و منتظر فرصت مناسب مینشینند. بعضیها نیز تسلیم میشوند. بعضیها نیز سرگردان و حیران و دستپاچه و مستاصل. همانطور که بسیاری از ایرانیها از سر ناگزیری و ناگریزی در وضعیّتی قرار گرفتند که «کلیّه های خود را» فروختند. همانطور که بسیاری زنان و دختران ایرانی در وضعیّت ناگریز و ناگزیر به «تن فروشی» گردن نهادند. همانطور که بسیاری از معلمّین و استادان برای تامین مخارج سرسام آور به «فروش مواد مخدّر» اقدام کردند. همانطور که دیگرانی برای بقاء و تداوم زندگی خود به هر نوع ریاکاری و تبهکاری و خباثتی و کلاهبرداری و خُدعه ای تن در دادند، همانطور نیز پیدا خواهند شد آدمهایی که از چنین اعلامیه هایی استقبال کنند. دلایلش را اگر نتوان این روزها پیدا کرد، بی شک روزی روزگاری اگر از ایران و ایرانی جماعت، بقایی بماند، در جایی آینندگان خواهند خواند یا خواهند شنید. تمام اینگونه وضعیّتهای نکبتی، نزدیک به نیم قرن آزگار است که مکرّر میشوند و مدّعیان اپوزیسیونها را میلیمتری از باتلاق حماقتهایی که به آن مبتلایند تا کنون جابجا نکرده است تا بخواهند یا بتوانند کاری مشترک را به پیش ببرند و حکومتگران الهی را خلع و در پشت میز محاکمه بنشانند. بنابر این از شیوع اینگونه اعلامیه ها نباید غافلگیر شد؛ زیرا همین روزها خبر فروش دسته دسته دختران و زنان ایرانی نیز آشکار خواهد شد، حال بماند که ایران در حقیقت به همّت گردانندگان «حکومت الهی عصمت و عفاف» سالهاست که به «تایلند خاور میانه» تبدیل شده است و ما مدّعیون سر خودمان را همچون کبک در زیر برف فرو چلانیده ام و دم از نجابت میزنیم بر فراز هر منبری. این داستانها ادامه خواهند داشت تا روزی و روزگاری که مدّعیان «اپوزیسیونها» یاد بگیرند که برای همیشه و ابد، هرگز «اپوزیسیونها» نباشند؛ بلکه خودشان به گوهر خویشتن باشند و در مقام ایرانی مسئول و بیدارفهم و قائم به ذات دریابند و بکوشند که برغم تمام اختلاف عقایدی که دارند، مادر روسپی و غارت شده خود را که نامش «ایران» است از چنگال غارتگران و بی لیاقتان روزگار به در آورند و آن را در جایی بنشانند که لیاقتش را دارد. شاید. روزی روزگاری. امیدوارم که آرزو به دل نمیریم!
شاد زیید و دیر زیید!
فرامرز حیدریان