ایران در وضعیت انتظار: بلاتکلیفی در مقیاسی فراگیر

گذشت نیم قرن آزگار اثبات کرد که ما ایرانیان مدّعو – چه در وطن، چه بیرون از وطن – اصلا لیاقت ایران را نداریم. گفتن این حرف، خیلی دردآور است و تحریک کننده. امّا اگر دقیق و منصفانه بخواهیم به همه چیز تدقیق شویم، واقعا باید پذیرفت که مدّعیان «سیاست مزخرف و متعفّن ایرانی»، اصلا ظرفیّت یک میلیمتر از خاک میهن را ندارند. آنقدرها که ایدئولوژیها و مذاهب و ادیان نوری و اعتقادات بی مغز و مایه و نظریّه های آکبندی و چرتیات رایج و شایع بر فضای دانشگاههای خودی و باختری برای مدّعیان جاذبه دارند، هرگز میهن و مردمش، پشیزی برای آنها ارزش ندارند. این را در رفتار و کردار و گفتار، دقیقا در فاصله نیم قرن اخیر اثبات کرده اند. نه آنانی که دهه هاست سنگ چپ ایدئولوژیک را به سینه خود میکوبند و با معصومیّتی بلاهت آمیز، حزب چپ! درست کرده اند، ایران و مردمش را دوست دارند. نه آنانی که ادّعای لیبرالی دارند و دم از آزادی میزنند، چیزی در باره ایران و میهندوستی و مردمدوستی میدانند. نه مدّعیان کباده زن راه مصدّق، اصلا تفاوت آ را از ب می دانند. نه دیگرانی که با عنوانهای پر طمطراق و یال و کوپالهای آنچنانی عرض وجود می کنند. حقیقت تلخ و زهر آلود را نیم قرن آزگار است که حکومت آخوندی، قطره قطره به وجود مدّعیان ایراندوستی و مردمدوستی تزریق کرده و هنوز هیچکس متوجّه نشده است که علّت دوام حکومت آخوندی، زهری بود که سیستم فقاهتی در عسل مبارزه با هر چیزی که رنگ و بویی از ایران و فرهنگ و تاریخش داشت، ادغام کرد و آن را همچون سِرُم به رگهای مدّعیان اپوزیسیونهای لمیده بر تخت غربتها با شعار مبارزه با امپریالیسم جهانخوار و صهیونیسم اشغالگر و حکومت استبدادی- دیکتاتوری سلسله پهلویها نم نم روان و جاری کرد. امروزه روز به ندرت میتوان – من صحبت از شاهزاده رضا پهلوی و مادرش و آنانی نمیکنم که هنوز نشانه هایی از میهندوستی و مردمدوستی دارند – در میان مدّعیون اپوزیسیونهای رنگارنگ با تمام اسامی مضحک و دهن پرکنی که برای خودشان برگزیده اند؛ آنهم با شعارهای آچمزی و تقلیدی و کپیه برداری شده از نتایج مبارزات تاریخی و فرهنگی باخترزمینیان، نمیتوان ردّپایی از ایراندوستی و مردمدوستی مشاهده کرد. همه دنبال تحمیل و تلقین ذهنیّت اماله ای خود تحت نام «مردم» به دیگران هستند. هیچکس، صحبتی از میهندوستی و مردمدوستی نمیکند. هیچکس ایران را به حیث میهن خودش نمیداند؛ بلکه مکانی برای تحمیل و تلقین کردن ایدئولوژی مخرّب و مذهب و دین کتابی و مزخرفات تلنبار شده در ذهنیّت تشکیلاتی و سازمانی و حزبی خودش میداند به منظور سیطره یافتن بر مردم و حکومت ابدی داشتن. همه شعارهای نخ نما شده که از پنجاه سال پیش ورد زبان مدّعیون اپوزیسیونها هست، چرتیاتی هستند که شعارندگان بیشتر به بی مغز و مایه بودن آنها آگاهند تا دیگران. تمام اینهمه شعارها و ادّعاها، در همون وضعیّت شعاردهی مانده اند و هرگز هیچکدامشان واقعیّت ملموس و اجرایی پیدا نکرده اند؛ زیرا برخاسته از تاریخ و فرهنگ ملّت ایران نبوده اند. برای اپوزیسیونها، ایران، عین معدن طلای مفت و بی صاحب میماند که باید برای تصاحب آن جنگید و در هیبتش، زر مفت زیادی در شبکه های مختلف اجتماعی زد و رُقبا را تا میتوان از میدان به در کرد به منظور برای تملّک انحصاری. نخیر آقای مقصود نیا گرامی. هنوز بعد از اینهمه ذلالتهای نیم قرنه، نمیتوان گرایشی از مدّعیان اپوزیسیونها را پیدا کنید که بداند و بفهمد: «ایران چیست و ایرانی بودن یعنی چه؟». هر کس، دنبال مقاصد خودش است. گور بابای مردم و مصایبشان.
شاد زی و دیر زی!
فرامرز حیدریان

1- آنچه که شما در باره وضعیّت ایران و وضعیّت مدّعیان اپوزیسیونها؛ نه اپوزیسیون نوشته اید، وضعیّت اظهر من الشّمس است که نزدیک به نیم قرن آزگار است در واقعیّتهای میهنی و برونمرزی صدق میکند و عینیّت دارد. ما ایرانیان بدون هیچ استثنائی زمین برویم. هوا برویم. فراسوی کائنات برویم. در منظومه های دیگر سیر و سیاحت کنیم، آخرش در یک چیز همانی میمانیم که هستیم. ما سلول به سلول وجودمان همچنان در دیگ مذاب «شیعه اثنی عشری» غلت و غو میزند؛ ولو تمام اسناد و مدارک متّقن و صد در صد اداری و رسمی نیز اثبات کنند که نافمان را از روز الست تا قیام قیامت، دلّاک آته ایسم و ماتریالیسم دیالکتیک بریده باشد و در گهواره میخوارگی و عیّاشی بالغ شده باشیم و سپس در مکتب سوپر مدرنیته و اولترا ترانسندنتال پُست مدرنیسم، تحصیلات عالیه کرده و دارنده مدارج ممتاز استادی و پروفسوری و معلّمی و کنشگری خارق العاده متبحر و جمیع تمام و کمال تجربیات گرگهای پالان دیده باشیم. ما هنوز نمیخواهیم بپذیریم که آنچه از «دریچه اسلامیّت شیعه» به سراسر جامعه ایرانی جماعت میتابد، همان گوهر وجودی «بحران هویّتی ایرانیان» است که در طول تاریخ هزاره ها صدمه دیده است و در حال جدال و نبرد و کشمکشهای سرسام آور و فرسایشی است برای به خود آمدن و رو ی پاهای خود ایستادن و خویشتن را بازیافتن. این معضل هزاره ای را هنوز هیچ ایرانی نتوانسته است بفهمد و دریابد و اگر از ایرانیان مدّعو بپرسید که آثار «گئورگ ویلهلم هگل» را راحت میتوانید بفهمید یا دو بیت از «شاهنامه فردوسی» را، من مطمئنم جواب خواهید شنید که صد در صد بدون هیچ سوء تفاهم و مشکلی، آثار «حضرت هگل را». ما با چنین بحرانی در جامعه خود روبروییم آقای مقصود نیا گرامی. اصلا خود کلمه «انتظار»، شاهکلید رهیافت به درون عمق تاریک ایرانی جماعت است. خواه در وطن باشد، خواه ینگه دنیا.
2- آنانی که در ایران، حاکم اقتلویی و مصدر نابودی و غارت ایران و کشتار و شکنجه و تجاوز و بیدادگری هیستوریک در حقّ مردم هستند به همان اندازه هیچ بویی از «فلسفه و دانش کشورآرایی/رامیاری» نبرده اند که مدّعیان «اپوزیسیونها» در بیرون از مرزهای وطن. چطور میتوان ادّعای سیاستدانی و کنشگری سیاسی داشت، ولی شعور و فهم برای باهمایی را نداشت؟. چطور میتوان به نام مردم و ایران و سیاست، شبانه روز مصدر تحلیل و نسخه پیچی و زر مفت زیادی زدن شد، امّا نتوان حتّا برای نوشیدن چای و آبمیوه با رقیبان سیاسی خود دور یک میز نشست، حالا تا جرّ و بحث چاله میدونی بر سر مواضع سیاسی. حقیقت تلخ و آزارنده این است که ما ایرانیان اصلا مستعد همکاری و باهماندیشی و برای همدیگر بودن نیستیم از بس که رشک و حسادت به تار و پودمان تنیده شده است و خوشمان نمی آید از حضور یکدیگر به دلایل مختلف شناخته شده و پنهان مانده. تمام سازمانها و گروهها و تشکیلاتی نیز که تا امروز در تاریخ معاصر به وجود آمده و مضمحل شده اند، هممه بر مدار «ایدئولوژی و اعتقادات مذهبی واحد و یکدست» به زور به همدیگر چسب و وصله شده اند بدون آنکه باطنا به یکدیگر تمایلی داشته باشند. ایدئولوژی و اعتقادات واحد، چسب و سمنتی هستند که افراد را به همدیگر جوش داده اند تا ابلهی به نام «رهبر» همچون قوچ، جلودار گلّه معتقدین و مومنون راه بیفتد و آنها را به سلّاخ خانه های رقابت بر سر «قدرت و اقتدار» راهنمایی کند. بردارید یک نگاه ساده به ساختمان مخوف سازمانها و تشکیلات سیاسی بیندازید تا متوجّه شوید که من چه میگویم. «حزب فقط حزب الله، رهبر فقط روح الله». - «ایران، رجوی- رجوی، ایران». «هژمونی طبقه کارگر تنها مُنجی رهائیبخش خلقهای تحت ستم» و الی آخر.
3- آقای مقصود نیا گرامی!. من بارها گفته ام و تاکید کرده ام و همچنان تاکید میکنم؛ آنهم با استناد به عصّاره استخواندار نیاکانمان که گفتند: «بی مایه، فطیره!». شما نمیتوانید در جامعه ای تغییراتی را ایجاد کنید؛ مگر اینکه تغییر دهنده و تغییر کننده، یکی نباشند. منظورم این است که من زمانی میتوانم تغییر ایجاد کنم که خودم متحوّل شوم. گرفتید چی میگم؟. وقتی من خودم نمیخواهم تغییر کنم و همچنان همانی بمانم که هستم، آنگاه مطمئن باشید که دیگران نیز همینطور در مخیله شان میگذرد و نمیخواهند که تغییر کنند و تغییر را فقط از دیگران متوقع هستند. تا زمانی که من و شما و دیگران میخواهیم همانی باشیم که هستیم، متعاقبش نیز وضعیّت به همانسانی میماند که از قبل بوده است. رمز و راز «آچمز بودن حاکمین و مدّعیون اپوزیسیونها» دقیقا در همین است. نه آنانی که حاکمند، میخواهند کوچکترین تغییری بکنند. نه اینانی که ادّعای اپوزیسونها میکنند، حاضرند در مواضع خودشان، تغییری بدهند. در نتیجه، همه چیز راکد می ماند بدانسان که بود و هست و آینده اش نیز نامعلوم است؛ زیرا زندگی هیچگاه در جایی توقف نمیکند. از یاد نبردید که هرز رفتن و پوسیدن و نابود شدن نیز به پروسه زندگی تعلّق دارد.
4- اینکه وضعیّت فعلی ایران در پروسه امروز و فردا به کدامین مسیرها خواهد افتاد، مسئله ایست گمانه زنی و احتمالی و خیالاتی. هیچکس نمیداند چه چیزی، کی و کجا، جامعه را از این رو به آن رو خواهد کرد. امّا درد غم انگیز این است که چرا «ایران» به دست فرزندانش در حال نابود شدن است. چرا؟. اگر توانستیم به این پرسش، پاسخ درخور بدهیم، احتمالا بتوانیم تمام «حقیقتهای کذآیی» را که ما را به هزار فرقه خاصم و خونخواه و انتقامگیر تبدیل کردند، به یکباره در گور کنیم و با وجدان مسئولیّت پذیر و آرامش روان و بیدارفهمی خجسته، «مام وطن» را دریابیم و در کنار یکدیگر بایستیم برای با هم بودن و ایرانی زیستن. احتمالا.
شاد زی و دیر زی!
فرامرز حیدریان