مقاله ای «علمی» تقدیم به آقای اسمئیل مورادی

در مورد بند 2 نظرتان در مورد آکادمیکر ها، من از منظر دیگری مینگرم. با نظر شما موافقم که استقلال رای وابسته نبودن و مرعوب نشدن صفاتی است که هر انسانی که فعال سیاسی اجتماعی است باید داشته باشد. یک فرد سیاسی اجتماعی اگر از این مشخصه ها بی بهره باشد بهتر است وارد این وادی نشود. نگاه من به فعالین سیاسی و اجتمای بیشتر متوجه قدرت تحلیل شان است. این که چگونه دوغ را از دوشاب تشخیص بدهد. این که تابو نداشته باشد - که متاسفانه بسیاری هستند که تابو دارند و آگاهند به راه اشتباه شان اما جوابی برای تاول های کف پایشان ندارند: عبدالکریم سروش را بگذاریم کنار صادق زیبا کلام. به باور من صادق زیبا کلام با خود بسیار صادق است ولی سروش تابو دارد. کسی که اهل فلسفه باشد و نیز عقیده داشته باشد که وحی محمد اوهام و رویاهای او بوده و همچنان حرکات او را رو به آن چهار دیوار سنگی در مکه تقلید کند اگر تابو نداشته باشد چه دارد؟ سروش بت پرست است. بت بودایی ها و عصر جاهلیت عرب شبیه انسان بود و بت سروش مکعب است. و بخاطر این تفاوت در طی تاریخ چه خون ها که ریخته نشده. و باز این آدم ادعای فلسفه دانی اش بشود و باز رو به آن چاردیواری همانگونه دولا راست شود که یک آفریقایی پابرهنه که در بیابانش نه برق هست و نه صابون.
هیچ اشکالی ندارد اگر فعال سیاسی تحصیلات آکادمیک نداشته باشد اما به اندازه ای که سوادش را دارد حق دارد تحلیل کند. سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) تعاریف خود را به‌روز کرده و سواد را فراتر از خواندن و نوشتن می‌داند. بر اساس جدیدترین تعاریف یونسکو، معیار اصلی باسواد بودن، توانایی ایجاد تغییر در زندگی خود با استفاده از آموخته‌ها و دانش کسب شده است. خب.. برای این کار نیازی نیست که شما درس فلسفه خوانده باشید یا تاریخ دان باشید اما حدی از این آگاهی ها لازم است و بدون آن بهتر است فرد نظر ندهد. با این وجود.. این فرد دارای یک حق رای است و فردای انتخاب رئیس جمهور یا نخست وزیر این سواد آقای حیدریان یا هوشنگ اسدی نیست که رای می آورد بلکه رای مردمان از بیسواد ها تا باسوادها همه درهم تعیین کننده است. از همین رو به باور من برای تاثیر بر این قشر تعیین کننده که در ایران نهایت بر اساس معیار یونسکو باسواد هستند باید به گونه ای نوشت که درک کند. این قشر حوصله و ذوق سیاست را تا یک حدی دارد نه بیشتر. لذا حوصله اش نباید سر برود. چت چی پی تی علمی و دانشگاهی مینویسد اما وقتی اثری ندارد چه فایده؟ در حالی که یک انسان که با زبان انسان عامی مینویسد تاثیرش بمرات بیشتر است و کفایت می کند. به باور من باید روی سخن با عامه مردم باشد و باید با زبان آنها سخن گفت. قبلا هم گفتم.. مقالات داریوش همایون را در نیمروز با عناوین و مثال ها بازگو میکردم. حیفم می آمد که مردم متوجه پیام او نشوند. وقتی به او اعتراض میکردم میگفت هدف نگارش من قشر مردمان عادی نیستند بلکه فعالین باسواد را هدف میگیرم. فعال باسواد در ایران مثل مثلا «آقای اسماعیل مرادی باسواد» مگر با مطالعه مقالات داریوش همایون دست از مسعود رجوی بر میدارد؟ از این روست که باید روی سخن را به مردم عادی و گویشی در حد دیپلم ارائه کرد. قرار نیست پایان نامه دکترا در فلسفه و تاریخ به هیات داوران ارائه کنیم. بهترین مطالب وقتی آنقدر بزرگ باشد که نتواند از سوراخ گوش و فهم شنونده داخل شود دور ریختن انرژی است.
هر چیزی جایی دارد. سخن اکادمیک گفتن جای خود را دارد و در میان فعالان سیاسی اجتماعی سخن گفتن ملازمات خود را دارد. این دو را باید از هم تفکیک کرد. برنده آن است که بر رای دهنده اثر بگذارد.

آقای کیانوش توکلی.. قربان این مشکل سایت رو رفع کنید چون خلاصه مطلب در لپتاپ دیده نمیشه اما در موبایل دیده میشه. لذااا به بروبچ بگو لطف کنند و رفع کنند. کلی زحمت می کشیم و همش میپره.
این تکه را کسانی که با لپتاپ مطلب را میخوانند و دیباچه این مقاله بود نتوانستند بخوانند لذا این مثنوی تکرار شد:

الکریم اذا وعده وفا: با اجازه سعدی دیباچه تقدیم میشود: به آقای اسمئیل مورادی گفته بودم هر خزعبلی را میتوان به هوش مصنوعی داد و آن کریم از خزعبل شما یک مقاله علمی بیرون می کشد. تکه: حالی که من این بگفتم، جنابش دامن گل بریخت و در دامنم آویخت که «اَلْکریمُ إِذا وَعَدَ وَفا». در حسن معاشرت و آداب محاورت مشقاسم برگزیدم در لباسی که متکلمان جامعه شناس را به کار آید و مترسّلان را بلاغت بیفزاید پس به نوبه خود دست در دامن جمینای هوش مصنوعی گوگل شدم تاقصه به انجام رسید. این شما و این مشقاسم و این دایی جان. باقی بقایت.

یک سری کارها که انجام میشود پشت سرش یک روانشناسی حقه باز قرار دارد که گنجشک را جای قناری میخواهد به شما بفروشد. ما که خمینی را با آفتابه اش در سینی طلا گذاشتند و به ما دادند باید خیلی حواس مان جمع باشد. کسانی مثل حاج سیدجوانی در همان دوران کم سوادی تا بیسوادی جامعه در کیهان جولان میداد «کودتا!؟ برای چه؟» و جبهه ملی هم بشارت میداد: خمینی می آید.. مردی که ... الی اخر.
در میان ایرانیان بکار گیری کلمات قلمبه سلمبه دو ایراد دارد. اول خطر این که نظریات دستکاری شده را به خورد خواننده با سواد متوسط اکثریت رای دهندگان را تشکیل میدهند میتوانند بدهند و دوم جا انداختن خود بعنوان جامعه شناس و در نتیجه جلب توجه عوام. ما کم از این قبیل «جامعه شناسان» ضربه نخوریم. از این نایاکی ها مثل دکتر جامعه شناس و استاد دانشگاه امیراحمدی آنطرف سروش بگیر تا بقیه شون. . باید زیر دامن اینها رو باد زد که چیزی در دست ندارند.
متد مسعود رجوی دقیقا تقلید از وززارت اطلاعات است و هیچ اخلاق را رعایت نمی کنند. هدف وسیله را همچنان توجیه می کند. مسعود رجوی که به این بدبختا اجازه جلق زدن هم نمیداد بدبختا از بس اسپرم شون حبس شد در جوانی پروستات گرفتند. رجوی به یک سری جوانهایی که از ایران آمدند دیپلم تقلبی با معدل بالا داد. به کسانی که بعضی حتا دبیرستان را هم تمام نکرده بودند و توانستند در دانشگاهها ثبت نام کنند و امروز دکتر و مهندس و .. این قبیل هستند و مسعود رجوی که شیشه عمر اینها را بدست دارد آنها را به بیگاری میکشد. برای من باورکردنی نیست که امروز یک انسان حتا بیسواد با توجه به آنچه در جهان میگذرد 1- آخوند باشد، 2 و از اولی بدتر مجاهد خلق باشد. خاک بر سرشون .. واقعا خاک کاهوی اصفهان بر سرشون.