یادی از جانباختگان آبانماه سال نود و هشت

یادی از جانباختگان آبانماه سال نود و هشت

۲۴ و ۲۵ و ۲۶ آبان نود و هشت در همین روزها ملت ایران با خیزش سراسری خود برای عبور از حکومت جهل و تبهکار اسلامی، حرکتی غرور آمیز و در عین حال مسالمت آمیز را در جای جای ایرانزمین، پرچم رهایی در دست گرفتند تا به جهانیان نشان دهند که ما این حکومت تبهکار اسلامی را نمی خواهیم
اما گزمگان حکومت تبهکار، بی هیچ رحم و وجدانی، بر روی مردمان به پاخاسته، گلوله باریدند و سدها نفر را به خاک و خون کشیدند،
بی آنکه اعتراضی از جماعت نمازگزار، بسوی کعبه تبهکاران، مثل به اصطلاح ملی-مذهبی ها، اصلاح طلبان حکومتی، مذهبی های متمایل به حکومت و نیروهای چپ کمونیستی، مثل توده ای ها و اکثریتی ها، برخیزد که هیچ بلکه تمام قد، در این پیکار نابرایر ملت ایران که برای رهایی ایران و ایرانی به خیابان ها آمده بودند، پشت تبهکاران ایستادند و بر روی خون های ریخته شده آنها، دست افشانی و پایکوبی کردند
چرا؟
چون ملت ایران در این خیزش سراسری، شعار رضاشاه روحت شاد را می دادند و می خواستند با این شعار نمادین، در گوش کَر این جماعت فرو کنند که ما می خواهیم به خویشتن خویش ایرانی و نظام پادشاهی پهلوی پیوند بخوریم
اما در این سو، نا ایرانیان ایرانی نما، بی هیچ عذاب ِ وجدانی، آنچنان مشمئز کننده از حکومت تبهکار دلجویی و حمایت کردند تا به زعم خودشان با این دلجویی و حمایت، نظام گذشته برنگردد
یعنی در این جنگ ِ ایرانیان با اشغالگران بیگانه پرست، طرف اشغالگران تبهکار اسلامی ایستادند و ماهیت ضد ایرانی خودشان را برای بیشماران بار، نشان دادند
آری
آنها نه می خواهند و نه می پذیرند که ملت ایران در اکثریت مطلقشان، دل به ایرانی بدون اشغالگران تبهکار بستند و از هر چه بیگانه پرستی چه دینی و چه کمونیستی تنفر دارند
به عبارت روشن تر
آنها نه چشمی ایرانی برای دیدن دارند
نه گوشی ایرانی برای شنیدن دارند
و نه وجدان و فهم و درک ایرانی دارند
آنچه که در وجود آنها است، فقط ضدیت با تاریخ و فرهنگ ایرانی است
ضدیت با ملت ایران که برای باز پس گری ایرانشان از اشغالگران تبهکار اسلامی مبارزه می کنند، است
و همچنین ضدیت با موجودیت ایران در چهارچوب جغرافیایی و فرهنگی ایران است
زیرا هم تبهکاران اسلامی و هم عمله های آنها از طیف چپ گرفته تا مذهبی ها، همگی جهان وطنی هستند
یعنی وطن یا میهن را به رسمیت نمی شناسند
بلکه می خواهند از میهن و یا وطن، بعنوان سکوی پرش برای اشغال کشورهای دیگر، تحت عنوان امت جهانی اسلام در مدینه فاضله و یا انترناسیونالیسم پرولتری بهره بگیرند
و چنین است که ملت ایران امروز، با این دو طیف، درگیر مبارزه است
یک طیف حکومت تبهکار اسلامی است که ملت ایران با خون و جان و توان خود با آنها مبارزه می کنند و طیف دیگر عمله های کمونیستی و به اصطلاح اصلاح طلبی از نوع ملی-مذهبی و سد درسد مذهبی ها هستند که چون چوب زیر بغل حکومت جهل و جنون در مقابل ملت ایران مقاومت می کنند که تبهکاران اسلامی سرنگون نگردد
آبانماه سال نود و هشت در واقع، مصاف دلاور-مردان و شیر-زنان ایرانی، علیه اشغالگران حکومت تبهکار اسلامی ِ  ضد ایرانی و عمله های آنها چه کمونیستی و چه مذهبی بود
و دردا که ملت ایران فقط با حکومت تبهکار اسلامی درگیر نیست بلکه باید با عمله های آنها چه چپ و چه مذهبی بجنگد
امسال با یادآوری رزم و خون دلاورمردان و شیرزنان ایرانی در آبانماه سال نود و هشت، با آنها پیمان می بندیم که
تا وقتی یک میهن دوست در ایران باقی بماند
یک قدم از سرنگونی اشغالگران تبهکار اسلامی و بی آبرو کردن و طرد نمودن عمله های آنها، عقب نشینی نمی کنیم
زیرا هر یک از ما میهن دوستان، یک پاتروتیست هستیم
و باور داریم امروز، جنگ بین میهن دوستان و جهان وطنان است
و نیک می دانیم که آینده از آن میهن دوستان خواهد بود
باشد که ملت ایران، اجازه ندهند که خون و رزم شیرزنان و دلاورمردان آبانماه سال نود و هشت پایمال شود بلکه در یک اتحادی فراگیر و شکوهمند، دست در دست هم، تمامی خیابانها و خانه ها و کارخانه ها و میادین فرهنگی و ورزشی و و و را به میدان نبرد تبدیل کنند تا چشم کور جهانیان و بویژه اروپائیان به روشنایی باز شود و گوش کرشان، شنوا گردد
و بسیار خوشحال و دلشادم که شیرزنان ِ دلاور و سلحشور-مردان غیور آبان ماه امسال را در جای جای ایرانزمین، خروش و خشم با کرامت بر تبهکاران اسلامی و همه عمله های آنها در طیف چپ کمونیستی و در صف مذهبی در هرشکلش باریدند و فقط شعار سرنگونی می دهند 
با این نگاه
در مقابل تک تک به خاک افتادگان آبانماه سال تود و هشت، کلاه از سر بر می دارم و زانوی ادب در مقابل بزرگی و میهن دوستی آنها، بر زمین می سایم و به روان پاکشان درود می فرستم
نامشان همیشه یاد و جاویدان باد
احمد پناهنده
چهاردهم ماه نوامبر سال دو هزار و بیست و دو