فکر نمیکنید که خانم رجوی را باید از عرش به زمین آورد و به چالش کشید؟

جناب توکلی، با رد این اتهام که شما جنایتکار و...هستید، و با تاکید اینکه من همواره از شما رفتار دمکراتیک را دیده ام، فکر میکنم که شاید ما خارج نشین ها باید قدری باورهای خودمان را در معرض محک و امتحان قرار بدهیم.
از دید من اصولا غیر از مقداربسیار معدودی پیر و پاتال ( منهم پیر پاتال محسوب میشوم) در داخل ایران، کسی اصولا مریم رجوی را نمیشناسد، سهل است که تمایلی هم به او داشته باشد.
این قانون برای توده ای ها و سازمانهایی که خود را چپ معرفی میکنند نیز صدق دارد. باور ندارید، از جوانهایی که در ایران میشناسید بپرسید و ببینید که چند نفرشان، مهدی فتاپور و یا فرخ نگهدار را میشناسند و آخرین باری که از آنها چیزی خوانده اند یا دیده اند کی بوده.
میخواهم بگویم که ما ایرانیان خارج کشور، چندین دهه است که در اطاقی تاریک، با اشباهی که وجود خارجی ندارند کشتی گرفته ایم و بعضا زمین هم خورده ایم.
امیدوارم که روی این نکته کمی تعمق کنید و اگر اشتباه میگویم، بر من ببخشید!

قبلا در فیسبوک کیانوش توکلی نظرم را در این مورد نوشته ام. با طرح سوالات مشکلی ندارم اما با نوع سوالات و آبکی بودن آن مشکل دارم که چون سوالات اساسی دهه ها را از مریم رجوی نپرسیده مهم نیست پاسخ مریم رجوی چه باشد نتیجه اش مطرح شدن او و به رسمیت شناخته شدن سازمان مجاهدین بعنوان «یکی از ما» در اپوزیسیون است و این در شرایطی که تقریبا همه نیروها از سازمان مجاهدین و کارنامه دهه های آن برائت جسته اند. نیروهایی که از مجاهدین برائت جسته اند در جلسات حزبی و سازمانی شان بشدت یکدیگر را زیر سوال برده اند و این نیروها از خود رسما نقد کرده اند. کاری که مجاهدین هرگز و هرگز انجام نداده اند. همانقدر که علی خامنه ای در این دهه ها هرگز اشتباهی از خود نمی بیند، سازمان مجاهدین و مسعود رجوی نیز هیچ انتقادی بر خود روا نداشته اند. رفتار سکتاریستی و صدام مآبانه مسعود رجوی تهوع آور تر از آن است که شایسته باشد که در یک جمع اپوزیسیون در کنار دیگران قرار بگیرد. مگر آن که به ایران مثل سال 2003 که به عراق حمله شد حمله شود و کشورهای مهاجم برای جانشینی آخوندها یک «مجلس انتقالی» بخواهند تشکیل بدهند. آنگاه این متصور است که همه نیروها از سر ناچاری کنار مجاهدین بنشینند. تازه در آن صورت نیز کسر شان و تبلیغ منفی خواهد بود اگر شاهزاده شخصا حضور یابد بلکه باید تنها به فرستادن نمایندگانش بسنده کند. به باور من شاهزاده اگر آنقدر نفوذ در جامعه داشته باشد که بتواند با قدرت «مجلس انتقالی» را بایکوت کند که متفقین نتوانند نادیده بگیرند حتما باید از این قدرت خود استفاده کند و برنامه دفترچه گذار را به آنها بقبولاند.