ایا درج نامه یک شهروند به ایران اینترنشنال و خانم مریم رجوی؛ اقدامی ننگین ؛ شرم اور و مشکوک است؟

سوالاتی که مطرح شده همچی جانانه نیست. از شاهزاده سوالاتی بمراتب عمیق تر و شدید تر در این 47 ساله بارها و بارها پرسیده شده است. از رضاشاه و محمدرضاشاه گرفته تا کارنامه آنها و نیز ساواک و شکنجه و غیره. در جریان پیمان نوین شاهزاده، در اینترنشنال و بی بی سی تا یک ماه بشدت و تا ماه دوم با شدتی کمتر به شاهزاده تاخته میشد و همین مجاهدین آتش تهیه این حملات را تهیه می کردند. و حالا این سوالات شل و ول؟؟؟؟ آنهم از سازمانی که از زمین و زمان در این سالها طلبکار بوده و همه را گناهکار دانسته بجز خودش؟
مریم رجوی شاکی خصوصی دارد. مسعود رجوی نیز در قبال عملکرد سازمانش در مقام رهبری شاکی خصوصی دارد. والدینی که رجوی جگرگوشه های 16 ساله شان را به کام خمینی خون آشام فرستاد. پیازی و لبویی و بقال که به فرمان مسعود رجوی به جرم جاسوسی ترور شدند. شایسته ترین جا برای رجوی ها و افرادی که به این سازمان وفادار هستند همانا دادگاه های خلقی از همان نوعی است که از خلخالی میخواستند و او را تشویق میکردند. از همان نوعی که میگفتند کارگزاران شاه نیاز به دادگاه و وکیل مدافع نداشتند. سازمان مجاهدین خلق یک سازمان جنایتکار از نوع داعش است و همانقدر که نمیتوان به داعش به صرف داشتن فدایی و بمب گذار انتحاری تریبون داد نباید به رجوی ها و این سازمان تریبون داد. تریبون دادن حتا بصورت سوالهایی که من اینجا طرح کردم جدا از این که خروجی آن چه میخواهد باشد اولین سودی که برای رهبران جنایتکار مجاهدین دارد تطهیر انها و بر کشیدن آنها از دو نفر مجرم به رقیب سیاسی قابل رقابت است. جای رجوی ها و برخی رهبران شان که همچنان همان راه را طی میکنند دادگاه عدالت حقوق بشری است با داشتن حق وکیل مدافع. اما خروجی این دادگاه هرچه باشد.. سازمان مجاهدین محکوم آبرو باخته تاریخ معاصر ایران است. افکار پایه گذارانش منحط و منحرف و ادامه دهندگان افکارشان سواده زده و حقه باز هستند. بسیاری هواداران تحصیلکرده مجاهدین از کسانی هستند که حتا دبیرستان شان را تمام نکرده بودند اما مجاهدین با فراهم کردن دیپلم تقلبی با نمرات بالا آن ها را به دانشگاه های غرب چپاندند و امروز با تهدید برملا کردن این تقلب آنها را وادار به حمایت مالی و سیاسی از خود می کنند.

دفاعیات آقای مرادی از سازمان مجاهدین قابل پذیرش نیست. این که این سازمان شش دهه در مقابل دو رژیم بوده صحیح است اما به این سازمان اعتبار و امنیت نمی بخشد. ترور مستشار آمریکایی و کشتن و شکنجه هم سازمانی و نیز ترورهای پس از انقلاب و لچک روی سر زنان مجاهد و رهبر آنان کارنامه خوبی نیست. داعش هم در مقابل بشار اسد ایستاد ولی نیرویی شیطانی بود. صرف ملاقات با سران جهان و حضور آنان در رسانه های مجاهدین به این سازمان مشروعیت نمی بخشد. سوال اینجاست که مردم ایران تا چه حد به این سازمان اعتماد دارند. پوشش «سربازان کره شمالی مانند » سازمان مجاهدین و لباسهای یکسان و سینه زنی زنان و مردان فرتوت شان اصلا ایده آل نسل جوان ایرانی نیست. همراه داشتن سازمان مجاهدین بعنوان یک متحد دم خروسی زیر بغل یک نیروی مخالف جمهوری اسلامی است. مجاهدین تنها پس از سرنگونی جمهوری اسلامی میتوانند با کاندید کردن نمایندگان شان و در صورت رای آوردن فرستادن آنها به مجلس موسسان و یا پارلمان آینده ایران میتوانند شانس شان را بیازمایند. تنها در یک صورت میتوان تصور کرد که شاهزاده کنار سازمان مجاهدین بنشیند که کشورهای غربی تصمیم گیرنده آینده ایران باشند و این امر را شرط حضور در آینده سیاسی ایران بکنند درست مثل «شورای حکومت انتقالی عراق» در سال 2003 و پس از سقوط صدام حسین. در چنین شرایطی چنانچه کشورهایی که اختیار کار را در دست دارند بدون توجه به عدم محبوبیت سازمان مجاهدین در میان مردم ایران حضور این سازمان را در کنار سایر نیروهای ایرانی شرط کنند این احتمال وجود دارد که سایر نیروها از جمله شاهزاده رضاپهلوی بناچار با اکراه به آن تن در دهند. اما حتا در چنین شرایطی نیز شاهزاده نباید شخصا حضور یابد بلکه نمایندگانی را با اکراه به این «شورای انتقالی» گسیل دارد. در چنین صورتی شاهزاده و سایر نیروهای غیر مجاهد میتوانند با کمترین بدنامی نزد مردم ایران از این مرحله عبور کنند و در یک ایران دمکراتیک و سکولار پس از جمهوری اسلامی پرونده سیاسی 6 دهه ترور و دگماتیسم این سازمان برای همیشه بسته شود.

این در حالی است که سازمان مجاهدین خلق ایران، بیش از شش دهه است که در خط مقدم مبارزه با دو رژیم دیکتاتوری پهلوی و جمهوری اسلامی قرار داشته است. این سازمان نه تنها در میان ایرانیان، بلکه در سطح جهانی به‌عنوان یکی از سازمان‌یافته‌ترین و مؤثرترین نیروهای اپوزیسیون شناخته می‌شود.
کافی است به واقعیت‌ها توجه کنیم:
1. هزاران سیاستمدار برجسته، نمایندگان پارلمان‌ها، وزرا و شخصیت‌های شناخته‌شده‌ی جهانی بارها و بارها در برنامه‌های رسمی شرکت کرده و آشکارا از این سازمان و رهبری آن حمایت کرده‌اند.
2. خانم مریم رجوی در پایتخت‌های مهم جهان از بروکسل تا پاریس و بلژیک، با شخصیت‌های سیاسی و نهادهای معتبر بین‌المللی دیدار و گفت‌وگو کرده است.
3. دیپلماسی سیاسی و بین‌المللی این سازمان چنان گسترده و مؤثر است که به جرأت می‌توان گفت هیچ جریان اپوزیسیون ایرانی دیگری تا این حد حضور و نفوذ بین‌المللی نداشته است.
حال، چگونه ممکن است چنین نیرویی، با این جایگاه و اعتبار جهانی، نیاز داشته باشد که با یک عکس در شبکه‌های اجتماعی «خود را اپوزیسیون جا بزند»؟ این ادعا نه تنها بی‌پایه، بلکه عمیقاً احمقانه و البته هدفمند طراحی شده است. هدف از طرح چنین سخنی، کوچک‌نمایی جایگاه واقعی مجاهدین، ایجاد تردید در ذهن‌ها و دامن زدن به همان سیاستی است که حکومت سال‌هاست دنبال می‌کند: تفرقه، تخریب و بی‌اعتبارسازی نیروهای واقعی اپوزیسیون.
به همین دلیل است که باید بارها و بارها به مردم یادآوری کنیم: رژیم و مزدورانش از هر حربه‌ای برای پاشیدن بذر بی‌اعتمادی استفاده می‌کنند. وقتی حتی یک تصویر ساده از اتحاد را به تهدیدی بزرگ تبدیل می‌کنند، این خود بهترین گواه است که اتحاد دشمن اصلی استبداد است.
اسماعیل مرادی

. اتهام‌زنی به‌جای نقد
منتقدان سایت معمولاً به جای نقد محتوای مطالب منتشرشده، به مدیریت سایت برچسب می‌زنند: «این سایت طرفدار سلطنت است»، «این سایت برای مجاهدین کار می‌کند»، و …
در حالی که واقعیت روشن است: انتشار یک دیدگاه به معنی تأیید آن نیست. سیاست ایران‌گلوبال بر تنوع آرا و بازتاب صداهای گوناگون استوار است، نه بر جانبداری مطلق از یک جریان.
۳. چرا تخریب می‌کنند؟
علت اصلی حمله به ایران‌گلوبال:
1. رژیم جمهوری اسلامی از هر نهادی که امکان گفت‌وگوی آزاد و طرح دیدگاه‌های مختلف اپوزیسیون را فراهم کند، به شدت بیمناک است. چون می‌داند نقطه ضعف اصلی‌اش نبود آزادی و نبود وحدت در صف مخالفان است.
2. بخشی از اپوزیسیون نیز به‌جای تمرکز بر اتحاد و رقابت سالم، تحمل دیدگاه‌های متفاوت را ندارد. هر رسانه‌ای که امکان بیان صدای رقیب را بدهد، فوراً متهم به جانبداری یا وابستگی می‌شود.
۴. پاشنه آشیل رژیم
جمهوری اسلامی به‌خوبی می‌داند بزرگ‌ترین تهدیدش نه صرفاً یک گروه یا سازمان خاص، بلکه همگرایی و اتحاد اپوزیسیون است. هر رسانه یا شخصیتی که بتواند زمینه‌ی گفت‌وگو، نزدیکی و کاهش شکاف‌ها را فراهم کند، دیر یا زود هدف حمله قرار می‌گیرد.
ایران‌گلوبال دقیقاً به همین دلیل زیر ضرب است: چون اجازه داده است نیروهای مختلف، حتی با وجود اختلافات جدی، در یک بستر مشترک با هم سخن بگویند.
۵. نتیجه
1. تخریب و اتهام‌زنی علیه مدیریت سایت (مثلاً کیانوش توکلی) نه به خاطر گرایش سیاسی او، بلکه به خاطر ماهیت دموکراتیک و چندصدایی سایت است.
2. اتهام «وابستگی» بیشتر ابزاری است برای ترساندن مخاطبان و دور کردن آن‌ها از این فضای آزاد.
3. اتفاقاً همین حملات نشان می‌دهد که ایران‌گلوبال در جایگاه حساسی قرار دارد؛ چون توانسته فضایی برای گفت‌وگو و همگرایی فراهم کند، چیزی که هم رژیم و هم بخشی از نیروهای غیرمداراگر اپوزیسیون از آن نگران‌اند.
بنابراین می‌توان گفت: ایران‌گلوبال نه به خاطر جانبداری از یک جریان، بلکه دقیقاً به خاطر فراهم کردن امکان همگرایی و گفت‌وگو هدف تخریب است.
این حملات نه ضعف، بلکه نشانه اهمیت و اثرگذاری آن است.