از خانه تیمی تا همایش مونیخ: روایت اتحاد برای ایران

به باور من کسانی که نیکبختی ایران را تنها در شکل رژیم می بینند که جمهوری باشد یا پادشاهی آدم های ناآگاهی هستند. همچنین کسانی که تصور می کنند که نمیتوانند در یک ایران جمهوری یا پادشاهی مثل سایر مردمان کشورها زندگی کنند بیشتر ترس شان از خودشان است. این ترس نشان از نبود اعتمادبنفس می آید. من با توجه به یک سری تجربیات شخصی زیستی و نیز مطالعات فکر میکنم پادشاهی برای ایران بهتر جواب میدهد و روز رای گیری رای ام را به پادشاهی خواهم داد. چه بسا تا زمان تشکیل مجلس موسسان یا رفراندم کلا شاهزاده و خانواده اش از داشتن مقام سلطنتی یا غیر آن انصراف بدهند! یا اتفاقی برای شان بیافتد. خب که چی؟ یعنی ما مردم ایران بدون پادشاه نمیتوانیم زندگی کنیم؟ نمیتوانیم خوشبخت شویم؟ پادشاه نشد رئیس جمهور! این هردو وسیله و ابزار برای گرداندن کارهای کشور هستند رئیس جمهور چون منتخب است مسئولیت اجرایی دارد پادشاه ندارد. همین! خیلی بلاهت میخواهد که پادشاهی را برخی با ساواک و شکنجه برابر میگیرند. من بارها گفته ام که بین بد جمهوری اسلامی و بدتر ... یعنی سایر نیروهای ضد پادشاهی که رژیم سابق را برانداختند، من جمهوری اسلامی را ترجیح میدهم چرا که تجربه سالهای بعد به من آموخت که آخوند خیلی کمتر از کمونیست جماعت دستش به آدمکشی میرفت. فراموش نکنیم که مجاهد و توده و اکثریت بودند که تظاهرات کردند که چرا خلخالی از ریاست دادگاه انقلاب برداشته شد .. بیانیه های شان هنوز هست. لذا.. اگر ترسی رفقا داشته باشند بهتر است از خودشان داشته باشند رضاپهلوی داغ و درفشی ندارد و ایدئولوژی هم ندارد که «هدف وسیله را توجیه کند» و هزار هزار آدم بنام خلق قهرمان راهی گورستان کند.
اگر خوب بنگریم.. همه ما از شاه تا مخالفانش از جبهه ملی گرفته تا چپ ها همه دست به دست هم دادیم و گند زدیم به ایران و رفتیم و همه درصدی از تقصیر به گردمان است. اگر از دیکتاتوری میترسیم باید سعی کنیم اعتماد بنفس مان را ببریم بالا. به هرکس اختیارات زیادی بدهید دیکتاتور خواهد شد چرا که او هم مثل ما دلش میخواهد برای ساختن ایران و خدمت به مردم کسی رقیبش نباشد و خواه ناخواه بطرف دیکتاتوری میرود. کسی شکی در وطن پرستی صدام حسین ندارد که میخواست به عراق خدمت کند اما در این که او جنایتکار هم بود شکی نیست. بجای بحث های دهه های پادشاهی یا جمهوری بهتر است به محتوا و این که چه ساز و کارهایی برای ساختن کشور بکار می آید را بجوییم. در مورد مدریریت آبها، شیرین کردن آب دریا، ایجاد نیروگاه اتمی یا تولید انرژی از باد و خورشید و ... کلی بحث ها هست که به محض رفتن رژیم باید در موردش پاسخ بدهیم. اینجاست که می بینیم از همه مدعیان ساختن کشور تقریبا از هر 100 نفر شاید یک نفر چیزی بداند که او هم مشغول زندگی اش و شغل و کارش در اروپا یا آمریکا هست. خلاصه این که کشور تنها به رژیم چنج نیاز ندارد... بلکه نیاز به تغییرات بزرگ و زیرساخت ها دارد. برای این پاسخی داریم یا فقط هنرمان جمهوریخواه بودن و مشروطه خواه بودن است؟