کیانوش توکلی : چرا من چريك فدائي سابق در همايش مونیخ شركت كردم و هويت سياسي کنونی ام چیست؟

دروغه کیانوش
رفته اسراییل عجز و التماس کرده شما ایران را بزنید ، مردم بلند میشن و …
علیه تجاوز اسراییل به کشور نه تنها حرفی نزد بل دفاع کرد
شماها هم تمام ۲۴ ساعت در این ۱۲ روز جنگ ، تجاوز را محکوم نکردید و علنی و غیر علنی توجیه کردید
تمام مدارک و اسناد گفته هایم وجود دارد
آنوقت شازده از فلان و بهمان حرف میزند ؟!
برو قوانین اساسی همه کشورهای دنیا را بخون که همه انهایی که همکاری کردند از تجاوز یک کشور خارجی به کشور خویش ، متهم و مجرم هستند و باید تحت پیگرد قضایی و حقوقی قرار بگیرند !
شما در تجاوز اسراییل به یک کشور عضو سازمان ملل در پوست خود نمی گنجیدید ، ۹۰۰ نفرراز هموطنان بیگناه و شهروندان عادی شما را دولت فاشیستی اسراییل کشت و آنوقت جریان مونیخ را یک جریان فکری و دموکراتیک مطرح می کنی ؟!
اصلن میتونی مولفات و مختصات یک برنامه دمکراتیک سیاسی را بگویی چیست ؟
—————————————

مشکل بزرگ ما این است که از پس گذشت نزدیک به نیم قرن و جهانی تغییر و تحولات در همه حوزه های زیست آدمی در جغرافیای زمین و همچنین وطن مان ، ذهن فرسوده و ایستای ما ، باز فقط دو نوع زیستن را بشناسد و مجبور باشد از میان آن دو نوع زیستن ( که از نظر جنس و ماهیت هر دو یکی هستند و نه دو تا ) ذهنش را معطوف به قدسی سازی از یکی و اطراق کردن در خیمه آن مصروف سازد !
در واقع ذهن ما در سال ۵۷ قفل شده است ، پنجاه و هفتی که دو گزینه ( در واقع یک گزینه از نظر ماهیت و محتوی ) روبروی ما بوده است و با بدترین انتخاب و بدترین شکل و شیوه یعنی انقلاب مواجهه شدیم ، ما انقلاب را به رهبری آقای خمینی برگزیدیم که می توانستیم آن دیگری را نگه داشته باشیم تا شاید آرام آرام مسیر اصلاحات را طی میکردیم و چنین هزینه های عظیم و سنگینی را بر شانه کشور تحمیل نمی ساختیم و امروز هم با توقف در ایستگاه ۵۷ سلطنت و شاه را گزینه مناسب و اولی می دانیم ، یعنی همان راه و انتخاب و گزینه ۵۷ را دنبال می کنیم ، گزینه سلطنت و شاه !
این درد بزرگ ماست و چنین ذهنیت توسعه نایافته و درجا زده در نزدیک به ۵۰ سال پیش ، چالش و مانع بزرگ جدیدی است ، که در مسیر تغییر و تحولات برای خودمان درست کرده ایم و این چنین چالشی ما را از هر پیشرفت و توسعه ای باز میدارد ، چرا که در این کژراهه نوین و عظیم ذهنی مان به یک بحران جدید و نو ورود کرده ایم و از این به بعد هم ذهن در این جنگ و بحران نمی تواند به جایگاه های نو و جدید و فراتری رویش کند ، مشکل این است !
جهان متحول شده است و نظام دو قطبی شرق و غرب فروپاشیده است و جهان در مسیر منظره چند قطبی خودش طی طریق می کند و جمهوریت و سکولاریسم و غیره و غیره کاملن یک امر و یک گزینه ممکن و سهل و ساده ای شده است و کاملن به موضوعی شناخته شده و جا افتاده بدل شده است ، کثرت گرایی و پلورالیسم و چند گرایی در مقابل اقتدار گرایی و هر نوع مرجع باوری شفاف و روشن و مورد پذیرش عام کاملن در ذهن و ضمیر مردم و بخصوص جوانان جا افتاده است و زمینه های اجتماعی و سیاسی و فرهنگی آن کاملن ممکن و قابل تحقق و عملیست ، و ما در این شرایط در یک ذهنیت قفل شده دو تا گزینه را که هیچ تفاوتی با هم ندارند ، و هر دو مربوط به ذهن پنجاه و هفتی می باشد ، با هم قیاس مع الفارق می سازند و یکی را فرشته می سارند و به عنوان برترین مدل حکمرانی قلمداد می سازند و آن هم با حمایت کثیف ترین نیروی خارجی و فاشیست های حاکم بر اسراییل می خواهند انقلاب کنند و مثلن کشور را نجات دهند .
زهی خیال باطل
ج-ع - بهار ۱۴۰۰

این که میگویم یک رهبر پلشت فحش نیست! شما در این سالها بارها شاهزاده را شنیده اید و فیلمش را دیده اید و رفتارش را سنجیده اید. من در زیر یک لینک میگذارم از رفتار مسعود رجوی با اعضای سازمان مجاهدین. سیگاری در دست با کمال بی احترامی و لبخند تمسخری بر لب چگونه یک کامله مرد، یک آدمی که ممکن بود در شرایط عادی رئیس یک اداره با 70 تا کارمند زیر دستش باشد چه گونه تعامل و گفتگو می کند. و شمایانی که به شاهزاده می تازید، نه این را می بینید و نه رفتار علی خامنه ای را. والا بلا رفتار علی خامنه ای و غش و ضعف کردن حزب الهی ها صدها بار شرافت داره به این صحنه ای که مسعود رجوی با هوادارش داره. خامنه ای هرگز اینقدر بیشعور نیست که این گونه یک هوادارش رو تحقیر کنه. خاک بر سرت اگر مجاهد هستی و این صحنه را ببینی و هنوز پیرو مسعود رجوی خودشیفته باشی. این آدم مریضه. مریض بودن مسعود رجوی را در این لینک بوضوح میتوان دید. این ویدیو را به یک روانشناس و یک جامعه شناس نشان بده ببین چقدر از آن در مورد شخصیت روانپریش و خودشیفته مسعود رجوی برایت مطلب میاره که میتوی کتاب بنویسی. خدا را شکر که این آدم جنایتکار جای خمینی و خامنه ای نبود اگر نه.... چه کشتارهایی که براه نمی انداخت.

https://www.youtube.com/watch?v=7Aqq7qjZVfU

لینک بالا رو کپیه کنید بگذارید اینترنت ببیند در یوتوب.. شرم آور است. و تو مجاهد بی شخصیت از شاهزاده ایراد نگیر. کلاس شاهزاده و شعور شاهزاده همواره یک جنتلمن محترم را بیاد می آورد. حتا طرز نشستن و ادای احترامش تحسین برانگیز است.

متاسفانه و بدبختانه و شایان نکوهشهای مکرّر، هنوز که هنوز است عدّه ای تصوّر میکنند که حضور میلیونی یا میلیاردی مردم در هر همایشی و امثالهم به معنای «حقّانیّت» داشتن برای گرایشی یا همایشی یا مذهبی یا ایدئولوزیی یا حزبی و غیره و ذالک محسوب میشود. چنین تصوّری، حکایت از ذهنیّت بسیار بدوی و نافرهیخته و بی تجربه از عالم سیاست میکند. خطای بزرگ انقلاب فاجعه بار 1357 در این بود که میلیونها انسان بی خبر از همه جا به خیابانها آمدند و به قول زنده یاد «شاپور بختیار»، دست به خودکشی دست جمعی زدند. تحوّلی را که میشد با حضور کمتر از صد نفر آدم فرزانه و با شعور و فهمیده از سراسر ایران با «محمّد رضا شاه»، حلّ و فصل کرد و به نتایج بسیار درخشان و ارزشمندی رسید، حرکت میلیونی توده ها، آن را به خاک سیاه نشاند و فرزند انقلاب، سقط شد و مرده به دنیا آمد. مدّعیان سیاست نفرین شده در ایران، هنوز متوجّه نشده اند که کار سیاسی، هارت و پورت کردن نیست؛ بلکه تلاش برای «زایش کیفیّتها» در سمت و سوی حدّاکثرین تاثیرات و نتایج و بهینه هاست. تشخیص این مسئله به معنای داشتن بینش سیاسی در رویارو شدن با تاریکیهای عرصه سیاست داخلی و منطقه ای و جهانیست.
آنانی که سئوالهای بچّگانه کرده اند و بیشتر بی مایگی خود را اثبات کرده اند تا مثلا شعور و فهم و دانش خود را، اصلا در عمرشان به خود زحمت نداده اند تا بدانند موضوع چیست و چگونه میتوان به پرسش طرح شده در زمان و مکان حادث شده، پاسخ درخور داد. شما وقتی در شهر قدم میزنید و گشنه تان میشود، وقتی وارد رستورانی به عظمت رستورانها معروف پا میگذارید، تمام غذاهای آشپزخانه را سفارش نمیدهید؛ بلکه خیلی ساده «یه بشقاب سیب زمینی سرخ شده با یک لیوان شراب» سفارش میدهد. این یعنی، پاسخ به وضعیّت در زمان و مکان حادث شده. قرار نیست که من فردی، وقتی گرسنه ام میشود و با یک بگ مگ سیر میشوم، بروم و کلّ گاوهای دنیا را سفارش بدهم برای کشتار و سپس سرو بیگ مگ را تقاضا کنم. آخه آدم باید چقدر احمق باشه که تفاوتها را نتواند تمییز و تشخیص دهد. چقدر آخه؟. چقدر؟.
نکته بعدی. طرف اینقدر احمقه که نمیداند، مسئله دادگزاری اجتماعی/عدالت، موضوع نخوچی و کشمش در جیب شاهزاده نیست که دست در جیبش کند و به مشتاقان و مستحقانش ارزانی کند. بحث عدالت اجتماعی/دادورزی، بحث عمیق اجتماعی و کشوریست که بر حسب داده های بسیار و محاسبه های گسترده اقتصادی و خانواری و امکانهای ثروتی و شغلی و غیره و ذالک در یک پروسه طولانی در واقعیّت مناسبات اجتماعی میتواند نم نم پدیدار و اجرا شود؛ نه اینکه در یک همایش مشخّص با اهداف آشکار و فراخواهنده به همیاری و همپایی، بلافاصله درخواست عدالتخواهی مطلق کرد!؛ آنهم تازه در جایی که اتّفاقا تلاش همایشی در هدف نهایی اش این است که بتوان با دست در دست همدیگر گذاشتن به آرمان دادورزی و دادگستری، واقعیّت ملموس و محسوس داد. آخه عقلم خوب چیزیه بابا جون.
مسئله اسرائیل و فلسطین را من در همین سایت ایران گلوبال تنها ایرانی روی کره زمین بودم و هنوزم هستم که با صدای رسا گفتم و نوشتم که هیچ کشوری، هیچ ملّتی، هیچ قدرتی، هیچ ارگانی، هیچ اجباری، هیچ نامدارترین سیاستمداری بر روی کره زمین نخواهد توانست حلّ و فصل کند؛ سوای «مردم ایران و نمایندگانشان که بر شالوده پرنسیپهای فرهنگ باهمستان ایرانی» از در مناسبات دیپلماسی در آیند و قضیه را فیصله دهند. فقط ایرانیان با پرنسیپهای فرهنگ باهمستانشان و دیگر هیچکس. علّت جنگ اعراب و اسرائیل را ریشه ای توضیح دادم. علّت اینم که چرا ایرانیانی که بر شالوده پرنسیپهای فرهنگشان توانمند به حلّ مسئله اسرائیل و فلسطین هستند، توضیح دادم بدون آنکه کوچکترین حقّی از طرفین بخواهد ضایع شود. آنانی که صحبت از محو اسرائیل میکنند و در جبهه تبهکاران حکومت فقاهتی ایستاده اند، نه تنها هیچ سررشته ای از حقوق انسانها و ملّل ندارند؛ بلکه با تمام حماقتهای خود خواسته اثبات میکنند که در تمام عمرشان یک جزوه پیش پا افتاده در باره تاریخ اسلام و اعراب و همچنین تاریخ و فرهنگ و مردم یهود نخوانده اند و عمیق در باره مسئله نیندیشده اند؛ بلکه سرخود و از روی بخار معده، اسیر احساسات رقیق و بی مزه خود شده اند و احکام آنچنانی صادر کرده اند و همچنان میکنند. دیگر اینکه مسئله اساسی «حقوق ملّتها» را قرار نیست در همایشی که هدفمند با رئوس مشخّص برگزار میشود، موضوع اساسی و بحث روز همایش قلمداد کرد. این کار به حقوقدانان و مسئولان و سیاستمدارانی منوط و ملزم است که در بُعد ملّی و منطقه ای و قاره ای و جهانی بتوانند با یکدیگر مشورت و باهمفکری و راهگشایی کنند. آخه آدم باید چقدر نفهم باشه که اینگونه مسائل را هنوز در عصر اینترنت و هوش مصنوعی نفهمه. چقدر آخه؟.
و امّا مسئله دستبوسی و تعظیم و تکریم. صرف نظر از شعارهای سخیفی که داده میشود و بیشتر ناشی از غلظت احساسات و هیجانات و زیر و بمهای روحی و روانی هستند و بی شک و مخصوصا و تاکیدا و صد درصد باید به شعارهایی که به کلمه«مرگ» آمیخته اند، حتّا اگر «مرگ بر خامنه ای/مرگ بر جمهوری اسلامی و امثال این مزخرفگوییها باشد»، بی برو برگرد نه تنها ممنوع شوند؛ بلکه خاطی نیز به شدّت سرزنش و توبیخ شود. دوران مرگ بر این و مرگ بر آن، باید برای همیشه به خاک سپرده شود حتّا اگر شده است با جبر و زور و اجرای قوانینی که جرایم سنگینی را ابلاغ کنند. دستبوسی و شانه بوسی و تعظیم و تکریم در برابر انسانهایی که به هر دلایلی، محبوبیّت و شهرت و دانایی و جاذبه دارند، بیانگر احترام است و هرگز به معنای تحقیر و کوچک کردن خود نیست. تفسیبرهایی که از رفتار های احترامی انسانها میشود، اگر با آگاهی در خصوص پسزمینه های وضعیّت روحی و روانی و آرزوها و آرمانها و انتظارات پنهان و آشکار انسانها در نظر گرفته نشوند، بی شک تفسیرهای مغرضانه هستند. شما نمیتوانید به انسانی که همسرش/مادرش/پدرش/خواهرش/برادرش/دوستش/فرزندش و دیگرانی را که عزیزند به هر دلیلی میبوسد، بگویید چه خبرته. بابا. قحطی که نیومده. همش مال خودته مثل اینکه. بوسیدن از سر مهر و محبت در هر وضعیّت و شرایطی به معنای ابراز علاقه و عشق است به دیگری؛ ولو در انظار دیگران دروغین و تئاتر و تظاهر جلوه کند.
آن احمقهای شیّادی که تصوّر میکنند رفتن و ایستادن و صحبت کردن با نه تنها شاهزاده؛ بلکه حتّا با خامنه ای به معنای حقارت و از نقطه ضعف فردی است، همه بدون استثناء به ذات خودشان خبیث هستند و بی برو برگرد به شدّت جاه طلب تمام عیار. سیاست، دامنه ایست که هرگز قطعیّتهای ازلی و ابدی ندارد؛ بلکه گستره ایست مدام متغیّر و دگرگونشونده و تحوّل پذیر. یا آدمی که ادّعای سیاست و کنشگری میکند، شعور و فهم برای درک این موضوع دارد یا اینکه به ذات خودش احمق است و فقط مریض روحی و روانیست و سوای مواضع تخریبی و اتّهامی و لوس و نُنر بازیهای شهرت طلبانه و تحقیر کردنها و متلک گوییهای بی مزه و خُنُک و پوزخندهای ابلهانه زدن به رقیبان و دیگران، هیچ استعداد و هنر دیگری ندارد و همه دال بر بلاهت ذاتی هستند که در کلام و رفتار و کردار کنشگر مدّعو بروز پیدا میکنند. آخه باب اجون نمیشه ادّعای سیاست و سیاستگری کرد، ولی یه جوزوه پیش پا افتاده در باره الفبای سیاست نخوند و نفهمید. خاک عالم به سر آنانی باید کرد که در تمام عمر مبارزاتی خودشان هیچوقت نتوانستند تفاوت دوغ را از دوشاب بدانند ولی با پُر رویی و بی شرمی با ادّعاهای آنچنانی در مجامع خصوصی و عمومی مدام لغزخوانی کنند. بدبخت تر از همه نیز آنانی که به چنین مدّعیونی، اعتقاد داشته و دنباله رو آنها باشند.
در هر صورت کیانوش عزیز. دست مریزاد که به سهم خودت، تلاشهایت را میکنی. مطمئن باش که کوششهایت ثمر خواهند داد؛ ولو عمرت کفاف نده که نتیجه تلاشهایت را ببینی. دیگران خواهند دید و یادت را به سرسبزی جنگلهای سبز و شاداب شمال میهن با خودشان همه جا همراه خواهند داشت.
شاد زی و دیر زی!
فرامرز حیدریان