فهم آنچه آقای براتی با خونسردی نوشته، دشوار نیست.

فهم آنچه آقای براتی با خونسردی نوشته، دشوار نیست. او به‌روشنی می‌گوید چه می‌خواهد، چه انتظاری دارد و دیدگاه‌ها و شرط‌هایش چیست. اما در میان این‌همه، یک نکته اساسی وجود دارد: سهم «من»،  نقش و جایگاه شاهزاده در روند تنظیم، فراخوان و تدوین مسیر گذار باید از همان ابتدا روشن و شفاف باشد.

مفهوم «آلترناتیو متکثر» که «رقبای سیاسی» پهلوی سوم بارها تکرار کرده‌اند،  چه آنانی که در قالب «شورا» فریاد می‌زنند، و چه کسانی که به علت نگرانی سیاسی شعار رهبری جمعی دوران گذار را مطرح می کنند، در عمل خواسته یا ناخواسته با توجه به راه دراز مبارزاتی گذار  و دشواری پیشرفت،  موجب تضعیف نقش فردی‌ شاهزاده می شوند .  تلاشی است برای کاستن نقش محوری شاهزاده در روند گذار که در این مرحله بشدت زیانبر است .  سهم‌خواهی زیر پوشش نگرانی برای آینده ایران دیده میشود.  یک سهم خواهی که با ظاهری دموکراتیک آراسته شده است. برای من لیبرال دموکرات تاثیر روانی سیاسی هژمونی چپ ایدئولوژیکی را می بینم که با  جانسختی در هر بزنگاهی سر بیرون می کشد. 
برای براتی و دوستان اگر نجات ایران و حفظ یک سرزمین سوخته اولویت می‌داشت ، این نامه به گونه دیگری می توانست باشد. اما ادعاهای بظاهر منطقی بیشتر  از جانب یک رقیب سیاسی است که دوستان واقع بین نیستند که دریابند شما نمی توانید یا در موقعیت یک رقیب سیاسی نیستید که چنین ادعاهایی داشته باشید. براتی می توانست به دعوت شاهزاده  پاسخ آری دهد و در پی آن بگوید که نگاهش چه است . او می توانست به اتکا به اعتبار ملی شاهزاده از خود فروتنی نشان دهد و بگوید ، که من براتی بنا به این اعتبار و خواست آقای پهلوی برای کمک خواهی با کمال میل شرکت می کنم ، اما مایلم در مسیری که جریان فکری من احتمالا درستتر می داند موثر باشم در چهارچوب همان اصول سه گانه. نه اینکه او درب خانه خود را بسته اعلام کند و بگوید منتظر است تا دعوت کننده مطابق میل سیاسی براتی ، خود  را آماده ببیند.

می‌توان درباره نکاتی که آقای براتی مطرح کرده است جداگانه بحث کرد و در برخی موارد منطق سیاسی روشنی در نوشته او یافت. اما موضوع فقط پاسخ به پرسش‌های صوری نیست؛ مهم‌تر از آن، بررسی نیت و انگیزه‌ای است که در پشت این پرسش‌ها نهفته است. این افراد به‌خوبی می‌دانند که بدون جریان پادشاهی‌خواهی و حمایت میلیونی مردم ایران از نقش ملی شاهزاده، نه تنها پایگاهی در سپهر ملی نخواهند داشت، بلکه حتی در یک روستای دورافتاده هم شانس نقش‌آفرینی ندارند، چه رسد به ادعای مشارکت در رهبری با پنهان شدن زیر چتر دموکراسی‌خواهی.
دوستان عزیز! در رابطه با جایگاه سیاسی خود دچار اشتباه محاسبه نگردید، اگر واقعاً دغدغه‌ مشارکت و دلسوزی برای میهن دارید (که من چنین فکر می کنم میهن‌دوست هستید ) ،  بهتر است شنونده باشید، جایگاه خود را بشناسید، و اگر صادقانه قصد همکاری دارید، یک گوشه از این طناب هزارسر را بگیرید و سهم خود را در عمل ادا کنید نه با شعار.
در این شرایط بحرانی، بحث‌های انتزاعی یا استدلال‌های شبه‌روشنفکرانه سودی ندارد، به‌جای همیاری، در پی کسب ردایی برای خود نباشید .باور کنید این مسیر، نه خریدار دارد و نه آینده‌ای.
اگر واقعاً یک جریان سازمان‌یافته، مانند جریان مهتدی، که من به‌دلیل مسلح بودن‌شان آنان را جزو بدنه‌ سیاسی ملی ایران نمی‌دانم،  بتواند با کنار گذاشتن سلاح و تکیه بر پایگاه مردمی خود در کردستان وارد گفت‌وگو با شاهزاده شود، آن‌گاه می‌توان درباره جایگاه آن‌ها در روند ملی، گفت‌وگویی جدی و قابل‌فهم داشت.
اما وقتی با گروه‌هایی مانند جمعیت هایی در رابطه با جناب  براتی و شرکای سیاسی‌، که پراکنده و بدون پشتوانه‌ مردمی هستند، از طرفی با پیشینه‌ای که نزد مردم به‌خاطر همراهی یا سکوت‌شان در برابر نکبت‌ ۵۷ با اکراه و تردید مواجه هستیم ،  آنگاه این نوع سهم‌خواهی نه‌تنها بی‌ثمر، بلکه ضدگذار و ضدملی تلقی می‌شود ، نمکی بر زخم تاریخی مردم ایران . 
دوستان! انتخاب با شماست، اینک راه شرافتمندانه و واقع‌بینانه‌ ارزشمندتر از غرور شخصی و یا گروهی است

هوشنگ اسدی (سوادکوهی)

پاسخ مهران براتی به دعوت برای شرکت در "همایش همکاری ملی برای نجات ایران

کامنت های برگزیده از فیسبوک

Ahmad Panahandeh
آفرین بر شما که با وجدان بیدار و ذهنی هوشیار به این مسئله ورود کردید‌.
در نوشته ای در چند سال پیش عرض کرده بودم که سهم خواهی از شاهزاده که هنوز در قدرت نیست و نیز شرط و شروط گذاشتن برای شاهزاده، مفهومش این است که از اتحاد فراری هستند و می خواهند آگاهانه و یا ناآگاهانه بر عمر این جمهوری تبهکار و اشغالگر بیافزایند تا شاید در فردای فرضی ورق به نفع آنها برگردد.
زهی خیال باطل
در این باره حتمن خواهم نوشت

------------------------------------

Mazdak Bamdadan
هوشنگ جان سپاس که دقیقا نکته اساسی را مطرح کردی
ایران در شرایطی نیست که در آن بشود بر سر نقش ایوان بگومگو کرد. هر کس دغدغه ایرانیان و مردم آن را دارد، باید پاسخ‌گوی پیش بگذارد.
تالی فاسد نوشته آقای براتی این است که چون کارها بر وفق مراد من پیش نمی‌رود، پس بگذار همین مافیای اشغالگر بر سر کار بماند!

------------------------------------

Sima Mahzari
آقای براتی این نوشته نقد سیاسی نیست و بیشتر به یک شوخی از جانب سلطنت طلبی است که با شازده آش بیعت کرده و به هیچ وجه نه معتقد به رهبری جمعی است و نه درکی از دمکراسی دارد.نه شناختی از داخل کشور و نگاه سیاسی مردم دارد و نه درکی از روند مبارزه و ارتباط با مبارزات داخل کشور.

Hoshang Asadi
Sima Mahzari
گرامی من در صفحه آقای محققی پاسخی را نوشتم . اینجا میگذارم تا شاید کمکی باشد . قبلتر اشاره کنم
۱- من ، انتخاب شکلی از نظام را در این مرحله برای خود قطعی نمیدانم . توازن قوا بسود لیبرال دموکراسی در ایران معیار گزینش من برای انتخاب شکل نظام است .
۲ من آقای پهلوی امروز را برای پادشاه شدن مناسب نمیدانم چون او به علت شرایط اپوزیسیون، به عنوان یک سیاست ورز حرفه ای وارد میدان شده است . اینکه چگونه با یک رل تشریفاتی جایگزین شود را من چندان باوری ندارم .موضوع آینده است اما خواستم توجه شما را به بازنشر کامنتی در اینجا جلب کنم.
سپاسگزار از توجه
Bubu Far
ما نباید به‌طور عمدی مشکلات جریان‌های پادشاهی‌خواه یا سلطنت‌طلب را به شخص شاهزاده پیوند بزنیم. بخش‌هایی از این جریان‌ها خود گرفتار اختلافات داخلی و رفتارهای تند هستند. گروه‌هایی با شعار "جاوید شاه" گاه و بی‌گاه یکه‌تازی می‌کنند، اما مشکل اصلی در جای دیگری‌ست؛ در میان آن «دیگران» که با هزار بهانه، نیمه‌ی خالی لیوان را برجسته می‌کنند و با نگاهی مشابه سال ۵۷ که کل نظام پادشاهی را زیر سؤال می‌بردند و نتیجه آن نگاه را ما دیده‌ایم، همین شیوه را در برخورد با پهلوی سوم دارند .
اگر میدان را به‌سادگی برای افراط‌گرایان خالی کنیم، دوباره همان داستان تکراری تکرار می‌شود. در مقابل، اگر با نگاهی لیبرال-دموکرات به صحنه سیاست نگاه کنیم، باید تلاش کنیم اراده و خواست نیروهای دموکراسی‌خواه و مطالبه‌گر را وارد فرآیند همکاری کنیم. در این صورت، فضای فعالیت برای غوغاگران محدودتر خواهد شد.
اگر بخواهیم از بیرون، با نوعی نخوت سیاسی، نسخه‌ای از پیش آماده تجویز کنیم، هیچ‌گاه پیشرفتی حاصل نخواهد شد و در نهایت، ما اپوزیسیونی در دل اپوزیسیون باقی می‌مانیم.
من با اصول دیدگاه‌های آقای براتی مخالفتی ندارم، اما واقعیت این است که نه ما و نه دیگران، از جمله احزاب یا نیروهای شناخته‌شده سیاسی، پایگاه سازمان‌یافته‌ی قدرتمندی نداریم. در عمل، بیشتر در قالب چهره‌های کنش‌گر فردی اثرگذار هستیم، اما نمی‌توانیم ادعاهای بزرگ مطرح کنیم.
طرف قطار خودش را راه انداخته و حرکت کرده است. ما رهگذران باید بتوانیم سوار آن قطار شویم و در مسیر، همسفران را قانع کنیم که چگونه باید به پیش رفت. تفاوت دیدگاه من با آقای براتی در همین واقعیت‌های عینی و عملی بروز می‌کند. وقتی ما کنار بکشیم، میدان به‌راحتی به نیروهایی واگذار می‌شود که شاید کمتر به دموکراسی پایبند باشند.

------------------------------------

Ladan Ar
آقای براتی عزیز! فهم آنچه آقای اسدی با عصبانیت نوشته نیز دشوار نیست ولی من با برخی از پرخاش هایش موافق نیستم. اما ایران در شرایطی نیست که ما بتوانم بر ایده‌آل های سیاسی پافشاری کنیم. از میان نیروهای سیاسی موجود یا باید به همین جبهه متکثر اپوزیسیون امید بست یا نگاه کرد که رژیم از داخل بدون دگرگونی اساسی در ساختار قدرت و بدون کوتاه کردن دست الیگارشی اقتصادی یک پوست اندازی بکند و با چهره جدیدی به بقای خود ادامه بدهد. من فروتنانه از شما و دوستانتان در جبهه جمهوری خواهی تقاضا می‌کنم از منیت عبور کنید، حالا که این دعوت از شما صورت گرفته به این حرکت بپیوندید. درست است که زیباتر می‌بود اگر شما از روند شکل گیری آن هم مطلع بودید ، اما همین حالا هم حضورتان و دیدگاه و تجربه هایتان بسیار مفید خواهد بود. قهر کردن دردی را دوا نمی‌کند🍀

------------------------------------

Sadi Samami
جناب آقای اسدی،
نوشته‌تان در پاسخ به آقای مهران براتی، نه فقط گفت‌وگو را پیش نمی‌برد، بلکه از اساس بر نوعی برچسب‌زنی سیاسی و داوری اخلاقی استوار است که در ادبیات استبدادزده‌ی ما سابقه‌ای طولانی دارد: هرکس نقد کند، یا «سهم‌خواه» است یا «فاقد پایگاه ملی» یا «آلوده به میراث چپ»، و در بهترین حالت، باید «فروتنانه گوشه‌ای از طناب را بگیرد» و «مطیع باشد».
آقای براتی پرسیده‌اند چرا نشستی به این اهمیت، بدون حداقل شفافیت در برنامه‌ریزی، ترکیب هیئت مؤسس، و شیوه‌ی تصمیم‌گیری برگزار می‌شود. پاسخ شما این است که “شما در جایگاهی نیستید که چنین بپرسید”. این پاسخ، یادآور منطق کهنه‌ای است که پیش از دموکراسی، به سلسله‌مراتب مشروعیت شخصی باور دارد.
اما در فرآیند گذار به دموکراسی، مشروعیت نه از کارنامه‌ی شخصی، که از فرآیند شفاف، فراگیر و پاسخ‌گو به‌دست می‌آید. و این همان چیزی‌ست که مورد سؤال واقع شده است.
شما با صراحت می‌نویسید که در این مرحله، کاستن از نقش محوری شاهزاده «بشدت زیان‌بار» است. اما هیچ‌جا نمی‌پرسید که اگر نقش‌ها تعیین‌شده و قطعی هستند، دیگر چه نیازی به همایش؟ اگر همگان باید فقط در سایه‌ی یک «نقش محوری» حرکت کنند، پس موضوع، اتحاد دموکراسی‌خواهان نیست، اطاعت از یک پیش‌فرض سلطنت‌محور است. این البته حق شماست که به آن باور داشته باشید، اما نمی‌توانید از دیگران انتظار داشته باشید که به چنین نگرشی، بدون بحث و گفت‌وگو، تن دهند.
در نوشته‌ی شما بارها از «ادعاهای ظاهراً منطقی»، «ظاهر دموکراتیک»، «شبه‌روشنفکری»، و «نیت سهم‌خواهانه» سخن می‌رود. اما کجا به استدلال مشخص براتی پاسخ داده‌اید؟
کجا گفته‌اید چرا یک کنفرانس باید بدون مشارکت اولیه نیروهای دموکراسی‌خواه شکل بگیرد؟ چرا دعوت‌نامه‌ها بی‌نام است؟ چرا هیچ شفافیتی در ترکیب تصمیم‌گیران نیست؟ چرا واژه «همکاری ملی» باید در عمل به اطاعت بدون سئوال فروکاسته شود؟
شما نوشته‌اید: «بدون حمایت میلیونی شاهزاده، نه تنها پایگاهی در سپهر ملی نخواهند داشت، بلکه حتی در یک روستای دورافتاده هم شانس نقش‌آفرینی ندارند».
این نوع استدلال، نه تنها تحقیرآمیز که خطرناک است.
اگر مقبولیت ملی شرط ورود به فرآیند تصمیم‌سازی باشد، پس چطور انتظار دارید مردم به یک آلترناتیو دموکراتیک با مشارکت همه‌ی طیف‌ها اعتماد کنند؟ اگر هر مخالفتی با مرجعیت شاهزاده، دلیل بر «ضدملی» بودن است، آنگاه شما نه آلترناتیو می‌سازید، که استبدادی دیگر را بازتولید می‌کنید.
نمی‌توان از دیگران دعوت به همکاری کرد، اما فقط به‌شرط اطاعت.
شما می‌نویسید که اگر کسی «واقعاً دغدغه‌ی میهن دارد، باید گوشه‌ای از طناب را بگیرد». بسیار خب. اما طناب چیست؟ جهت‌گیری آن چگونه تعیین شده؟ چه کسی آن را بافته؟ چرا دیگران فقط حق «کشیدن» دارند و نه «سؤال کردن» یا «تصحیح مسیر»؟
جناب اسدی، دموکراسی بدون نقد، بی‌معناست. مشارکت بدون حق پرسش، مضحکه‌ای سیاسی‌ست.
اگر شاهزاده رضا پهلوی را میراث‌دار ایران‌دوستی و سنت مشروطه‌خواهی می‌دانید، بپذیرید که آن سنت نه بر سکوت مخالف، که بر مشارکت آزاد، شفافیت و مسئولیت‌پذیری استوار بوده است.
نقد اقای براتی، دفاع از یک دیدگاه است، نه رد مشروعیت کسی. حذف این نقدها با برچسب‌هایی چون “شبه‌روشنفکری”، “چپ ایدئولوژیک”، یا “بی‌پایگاه”، تنها ما را از مسیر گذار دورتر می‌کند.
راه نجات ایران، نه در تک‌صدایی سلطنت‌طلبانه، که در ائتلافی گسترده، آزاد و مسئولانه از تمام نیروهای دموکراسی‌خواه است.
با احترام

Hoshang Asadi
Sadi Samami
سپاس از وقتی که گذاشتی. راستش، در این گفتگو مطالب فراوان و مهمی مطرح شد که هرکدام نیازمند زمان و دقت بیشتری برای شکافتن و انتقال درست‌تر منظورهاست.
من به اتحاد میان دموکراسی‌خواهان مانند جمهوری‌خواهان و پادشاهی‌خواهان باوری ندارم و هیچ‌گاه نیز چنین اتحادی را تشویق نکرده‌ام، چه به آن «اتحاد سیاسی» بگوییم یا هر نام دیگری. آنچه مد نظر من است، شرکت در یک «پروسه کار مشترک» یا به بیانی روشن‌تر «همبستگی مبارزاتی» است.
اتحاد، مربوط به نیروهای سیاسی‌ـ‌حزبی و سازمانی است که پلتفرم‌ها و مبانی متفاوت و مدونی دارند.
ما اینجا با یک «سرمایه ملی» روبه‌رو هستیم که چهار شرط برای همکاری دارد . او کسی است که از روستا های دور دست تا شهر های بزرگ و کوچک سابقه‌اش را نسبتا میدانند، و مهم‌تر ار همه عنصر اعتماد مردمی است که وجود دارد .
آقای پهلوی نه حزب دارد، نه تشکیلات سیاسی مشخص که بتوان با آن وارد بحث اتحاد شد. او در قامت یک رهبر ملی، با تمام ویژگی‌های مثبت و منفی، وارد صحنه شده و امروز در میدان است. اکنون دیگر این جمهوری‌خواهان، پادشاهی خواهان ، سازمانهای مختلف و شخصیت ها هستند ، که می‌توانند به دعوت‌نامه او پاسخ دهند. اینجا «دموکراسی» و انتخاب مطرح نیست، به گمانم ماجرا چندان پیچیده هم نیست.
بی‌شک می‌توان ایرادهای فراوانی به عملکرد گذشته و حال آقای پهلوی گرفت . ما تعیین نمی‌کنیم که او چه باشد یا نباشد، چگونه رفتار کند یا نکند. درست یا نادرست بودن کنش‌های او را ما تنظیم نمی‌کنیم. او «واقعیت موجود» و «ظرفیت ملی» کنونی هست که با تیم کاری و پروژه های خود در صحنه عمل می کند .
موضوع اصلی، واکنش ما نسبت به این ظرفیت است، آیا باید سوار قطاری شد که ما اراده‌ای در به حرکت درآوردنش نداشته‌ایم؟
ممکن است به بیرون پرتاب شویم، یا برعکس، با نوعی لجاجت خونسردانه، با روشنگری و همراهی در مسیر همبستگی تأثیر بگذاریم. هیچ تضمینی هم وجود ندارد.
در این میان، دانش و تجربه، به‌ویژه تجربه شخصی نخبگان و متخصصان (الیت)، بسیار مؤثرتر از هر جریان سازمانی یا گروهی است. این پروژه جایی برای بحث دموکراسی ندارد ؛ قرار نیست رأی‌گیری صورت گیرد. آنچه اکنون نیاز است، به حرکت درآوردن «موتور اولیه گذار» است، حرکتی بر پایه دانش: دانش سیاسی، علمی، جامعه‌شناسی، روان‌شناسی، استراتژی و تاکتیک‌های راهبردی.
سازمان‌های سیاسی ایران، از چپ تا راست، تاکنون نه شایستگی لازم برای ارائه برنامه‌ای کارآمدی داشته‌اند و نه دارند. اگر اکنون هم به نام دموکراسی وارد میدان شوند، نتیجه از پیش معلوم است: یعنی ناکارآمدی این دوره گذار .
این جریان‌ها حتی نتوانسته‌اند خودشان را سامان دهند. از همین‌رو، من شخصاً در این مرحله بحث دموکراسی و انتخابات را بی‌ربط می‌دانم. همان‌گونه که اشاره کردم، حضور نخبگان سیاسی و علمی در مقام مشاوران و همراهان شاهزاده می‌تواند نقشی تعیین‌کننده ای داشته باشد. مثلاً آقای براتی متخصص روابط بین‌الملل در کنار شاهزاده تأثیرگذارتر است تا زمانی‌که بخواهد نماینده یک جریان سیاسی با شروط مورد اشاره سازمانش باشد. این جابحایی را باید درست فهمید. قطعا در آینده مشخص تر می شود تلاقی دو رل یعنی براتی متخصص و یا براتی نماینده سازمانش کجا می توانند بهم گره بخورند . هر چه باشد ربطی به دمکراسی سیاسی ندارد بلکه رفتار دموکراتیک در پروسه همکاری مهم است .
من می توانم بفهمم تناقضی وجود دارد که براتی در رهبری یک سازمان دعوت می‌شود ، طرح پرسشهای او بر این مبنا منطقی است، اما آنطرف شرایط بنیادی و خواستگاهش چیز دیگری است که بتواند در چهارچوب پرسش های براتی عمل کند . چاره کار چیست؟ بر می گردد هنر سیاست همکارانانه و کنشگرانه براتی ها ..
اینکه بعد از به حرکت درآمدن موتور اولیه گذار، سازمان‌ها و تشکل ها چگونه و با چه شکلی به این روند کمک خواهند کرد ،داستان فرداست

------------------------------------

Fathollah Kiaeeha
اتفاقا در این کوتاه جناب اسدی تابت کرده اند که فهم نوشته های اقای براتی برای ایشان و همفکرانشان بسیار سخت است.
در تفکرات یک فرد پرست دگم اندیش، تنها چیزی که محلی از اعراب ندارد، تکثر گرایی و هم اندیشی است. ایشان چنان غرق در پرستش رضا پهلوی هستند که باور دارند به صرف شاهزاده بودن، جایگاه ویژه و بسیار والایی را بایستی داشته باشند. همانند فرعون و یا امامان معصوم و و و.
خب وقتی مردم ایران بصورت میلیونی (بر اساس تشبهات اقای اسدی) منتظرالرکاب جناب رضا پهلوی هستند، خب دیگر چه نیازی به اقای براتی و امثالهم است. بفرمایند این گوی و این میدان. 🤣

Hoshang Asadi
Fathollah Kiaeeha
سپاس که مقاله را خواندی . اعتراف می کنم، فهم نوشته کینه ورزان برایم بسیار دشوار است. تلاشم برای فهمیدن ریشه های رنج ، بسادگی من را دم چک نفرت هموطنانی چون شما قرار میدهد.خواهشاً کامنت ها را نگاهی بینداز ، شاید داوری ات کمی مهربانانه شود 🙏

------------------------------------