رسم بر این است کە سیاسیون، حداقل در دنیای کنونی و مدرن ما، بە هنگام ادای گفتار و یا سخنرانی در تریبونهای مختلف کە در اختیارشان گذاشتە میشود از عرف مرسوم همان جهان سیاست پیروی کردە و از زبان متداول و متعارف آن بهرە بگیرند. بخصوص در زمانی کە قصد تفاهم دارند، و قرار است تغییری هرچند جزئی ایجاد شود. حتی بە گاە نقد و نفی همدیگر هم، انتظار این است کە ازهمان واژگان و اصطلاحاتی استفادە کنند کە خصلت بنیادین و امروزی چنین رتوریکیاند. یعنی رتوریک سیاسی و دیپلماتیک. اما خامنەای، رهبر خود خواندە جهان اسلام، مثل همیشە همانگونە کە تلاش دارد گونەای دیگر و البتە از نوع غیر طبیعی آن باشد، در این زمینە هم سنت شکنی کردە و آنی بر زبان میراند کە درخور جهان سیاست و البتە رهبران (حتی از نوع خودخواندە) آن هم نیست. در آخرین سخنرانی کە او در جمع هوادارانش داشت، رهبر نظام از کلمە خبیث برای توصیف طرف مقابل خود، بخوان آمریکا و دونالد ترامپ استفادە کرد. در حالیکە خامنەای در همین سخنرانی بشیوە خاص خود از تمایلش برای شروع مذاکرە با ایالات متحدە خبر میداد، از کلماتی برای مخاطب قرار دادن طرف مقابل خود استفادە کرد کە در هیچ عرفی نمیگنجد، مگر در عرف یک دیکتاتور خودخواە و عقب ماندە کە حتی ادب را هم بە سخرە گرفتە است. اوئی کە پیام مذاکرە میدهد، از همان ابتدا بە زبان توهین کلام میپراند! گفتە میشود کە این بخش از سخنانش مصرف داخلی داشتە، و برای آرام کردن تندروهای نظام بودە است! اما کیست کە نداند زبان تنها مصرف ابزاری ندارد، و باید در پشت کلمات بکار بردە شدە نیت و یا ذاتی نهفتە باشد کە اتفاقا خود بخش مهمی از هویت و ذات سخنگو را بە همراە دارد. بویژە در مورد خامنەای کە نفرت او از غرب اظهر من الشمس است، و در تمامی این سالها، چنین نفرتی چراغ راهنمای او در تدوین سیاست کلان کشور بودە است. غریب است اگر باور داشتە باشیم کە چنین فردی با چنین زبانی حتی در پی سازش و تفاهم نسبی با آمریکا باشد. حتی دونالد ترامپ (بعنوان یک راست ناسیونالیست با تمایلات فاشیستی)، در سخنان اولیە خود بعد از ورود بە کاخ سفید، علیرغم خودشیفتگی و تحقیری کە نسبت بە دیگران در خود دارد در مورد جمهوری اسلامی چنین سخن بر زبان نیاورد! واضح است کە یکی از اهداف خامنەای از بکارگیری چنین الفاظی، القای توهم قدرت در میان هواداران خود بعد از شکستهای مفتضحانە اخیر محور مقاومت در منطقە است. او کە در عمل باختە، با دریدگی در زبان و گفتار در پی جبران آن است! اما دلیل هرچە باشد، یک چیز عیان است. آن هم اینکە ما با فردی روبرو هستیم کە با گذشت هر روز از عمر خویش و نظامش، بیش از پیش رفتارهای غیر عادی از خود نشان میدهد. فردی کە خود را در ورطە فروپاشی شخصیتی قرار دادە، و هر آنچە را عرف یک سیاسی متمدن است بە آسانی بە سخرە میگیرد.
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.
توجه داشته باشید کامنتهایی که مربوط به موضوع مطلب نباشند، منتشر نخواهند شد!
دیدگاهها
یادمان یکی از مبارزان زمان…
یادمان یکی از مبارزان زمان پیش از انقلاب در لینک زیر.
دوستان اگر خاطره ای دارند. اینجا یادآوری کنند.
https://www.asre-nou.net/php/view.php?objnr=64322
.هنر اندیشیدن!
مهدی خلچی در لینک زیر نشان داد که چریانات فکری گوناگون اپوزیسیون ایران از جمله: چپ/راست/ملی/ قومی/اسلامی/سبزها/اصلاحگرا/ نیاز به روشنفکرانی همچون خود او دارند که بتواند موضوع و مفهوم و مقوله ای را روشن کند یاتوضیح دهد یا انگیزه ای باشد برای بحث و منطق عقلانی!
https://www.youtube.com/watch?v=V9RsKH1CjXQ
/معادل فارسی کلمات؟
لطفن معادل فارسی رتوریک چیست؟
متفکر پیرامون رابطه زبان و فلسفه مینویسد، مشکل فلسفه، ناتوانی و مشکل زبان در بیان مقصود است. زبان،لباس اندیشه است و فقط ظاهر آنرا نشان میدهد و نه ماهیت را. موضوعی مانند عرفان را که نتوان نشان داد، نمی توان هم بیان نمود. در باره اخلاق، زیبایی، و معنی زندگی هم چیزی نمی توان گفت و باید سکوت کرد. در جهان عمدا چیزی قرار داده نشده بلکه وجود همه چیز اتفاقی است. احساس جهان؛ به عنوان" کل محدود" را عرفان گویند.
اهمیت یک واژه در شکل استفاده از آنست. به این دلیل باید" منطق و گرامر" هر واژه ای را آموخت. زبان دارای مرز است. چیزی که ورای این مرز باشد پوچ و بی معنی است. باید چیزهایی را اندیشید که قابل اندیشیدن نباشند. مرز اندیشیدن را زبان تعیین میکند. چیزی را که نتوان اندیشید ،نمی توان بیان کرد. مرزهای زبان انسان، مرزهای اندیشه او هستند. طبق "تئوری تصویری" ،زبان و جهان از نظر ساختاری یکی هستند. زبان از جملات تشکیل شده،و جملات از کلمات و نامها تشکیل شده اند، جهان از واقعیات تشکیل شده و واقعیات از اشیاء تشکیل شده اند. تفکر یک جمله معنی دار است، و زبان مجموعه جملات میباشد..