پیام موسوی، آب در خوابگه عرزشی های ولایی، پهلوی چی و چپ!

سخنی چند با خوانندگان گرامی این صفحه
در مطلبی با «عنوان پیام موسوی، آب در خوابگه عرزشی ها..»، سعی کردم به دلایل و انگیزه های کسانی که سیاست « افشا و طرد» را در مورد موسوی بکار می بندند، بپردازم. به مقتضای اینکه این سیاست را نه خطا، بلکه خیانت به ایران می دانم، طبعا نمی توانستم به زبانی بنویسم که مثلا در یک مقاله تحقیقی بکار گرفته می شود. در رابطه با یادداشت مذکور توجه به نکات زیر شاید بی فایده نباشد
۱- واژه «عرزشی» احتمالا محصول هوشیاری جوانان کف خیابان است که رندی حافظ و عبید زاکانی را با هم دارد. «عرزش» یعنی «ضد ارزش» و یعنی «باور به ارزش های عوضی».
قطعا مخاطب نخستین کاربرد آن « بسیجی های دهن گشاد » و مقامات «تاتو-پیشانی» بودند، اما به خوبی و زیبایی می تواند توصیف همه موجوداتی باشد که یا به دگم های از رده خارج شده باور دارند و یا تظاهر به باورمندی می کنند.
اتلاق آن به ولاییون متعصب، نیازی به توصیف بیشتر ندارد، چون اساسا از آنجا زاده شده است و در این معنی، شامل همه کسانی می شود که یا با نگاهی سلفی تظاهر به دنیداری می کنند و یا واقعا از دین درکی «داعشی- طالبانی- جاعشی» دارند. واژه « عرزشی» در عین حال ، ناظر بر نوعی « تفکیک» است و شامل همه دین باوران نمی شود و حساب ها را تا حدودی از هم جدا می کند . هر دیداری «عرزشی» نیست! با این پشینه ، واژه « عرزشی» را برای دو دسته دیگر هم بکار گرفتم.
۲- اول برای آن دسته از « پهلویست » ها که با شعار هایی نظیر « مرگ بر سه فاسد، ملا، چپی مجاهد» ، »کینگ، رضا پهلوی!» ، « هر که نگه پهلوی، اجنبیه، اجنبی!» و با پرچم اسرائیل ، در دو-سه سال اخیر ، با طبل و شیپور وارد خیابان های اروپا و آمریکا شدند. از دشنام و هتاکی به دیگران و برخورد های فیزیکی هم کم نگذاشتند. ارتش که نه، ولی گروهان های مجازی این جماعت هم، ترور شخصیتی مخالفان تحمیل آقای رضا پهلوی به عنوان « رهبر انقلاب ملی» و بازگشت سلطنت را با تمام وجود پیگیری می کنند. پهلویست های عرزشی که کپی برابر اصل ولاییون ارزشی هستند، به یک دلیل بسیار ساده، نه کمتر از آنها، نسبت به موسوی عناد می ورزند: موسوی شخصیتی سنگین وزن است که اگر بتواند بار دیگر وارد صحنه سیاست شود، جایی برای احیای سلطنت باقی نمی گذارد، پس باید به هر قیمت، کوبیده شود!
تاکید من بر « پهلویست عرزشی» در عین حال ناظر بر یک تفکیک هم هست : پهلویست غیرعرزشی هم وجود دارد که می توان حسابش را جدا نمود و با او گفتگو و همکاری کرد
۳- دومین کاربست واژه عرزشی را متوجه جریانی می دانم که خود را « چپ» تعریف می کند. تشخیص آنکه این «چپ» چیست و چه می گوید، به دلیل تنوع گروه های مدعی ، دشوار شده است . اما شاید بتوان برای چپ عرزشی دو ویژگی را بر شمرد . وپژگی اول بخشی از این « چپ» آن است که نقطه عزیمت و ستاره راهنمای آن، « آمریکا ستیزی» است . امریکا شر مطلق است و هر که دشمن آمریکا باشد، دوست من است! با چنین نگرشی سیاست خارجی ج.ا. ، محور مقاومت، عمق استراتژیک، اسرائیل ستیزی ، ضدیت با صهیونیسم و… همگی ممدوح هستند، چون ضد آمریکا هستند و در نهایت جلیلی برای ریاست جمهوری از پزشکیان بهتر است! علی علیزاده، معروف به علیز را می توان یک چهره رسانه ای این بخش از چپ عرزشی دانست که مشتی ضد ارزش را نمایندگی می کنند. اما بخش اصلی چپ عرزشی که در ارکستر تخریب و حذف موسوی ، با همگنان ولایی و پهلویست همصدایی می کنند، از جنس دیگری هستند: انسان هایی خشکه مقدس و متعصب که در غار های عصر مارکس و لنین جا مانده اند و نگاه شان به سیاست، نگاهی آیینی است. آنها ایده آلیست ، کامل طلب و به شدت قايل به « نجس و پاکی» هستند و نظر به این ویژگی ها، در طوفان های سیاسی، از بازیگران حرفه ای بازی می خورند و آلت دست آنها می شوند. آنها نه می توانند و نه می خواهند که زمان و مکان را در سیاست وارد کنند. اگر کسی در دوره ای از فعالیت سیاسی خود مرتکب خطایی شد، مهر « باطل شد» دریافت می کند و باید ابتدا اعدام و بعد حبس ابد شود، تا دل چپ عرزشی خنک شود و آرام بگیرد. این چپ ارتدکس، تقریبا با همه چیز، غیر از پرولتاریای قهرمان، مخالف است. از غرب و سرمایه دار تا دین و دینداری، همه بدند و فقط من و پرولتاریا و انقلاب سوسیالیستی خوبیم!
۴- من از موسوی و برنامه پیشنهادی او دفاع می کنم، نه بدین خاطر که با او پالوده خورده ام- که نخورده ام- و نه به خاطر آنکه سخت ترین سالهای زندگیم، در خطر روزمره دستگیری و اعدام را در دوران نخست وزیری او سپری کرده ام و نه بخاطر آنکه باور های دینی او آزارم نمی دهد و نه بخاطر اینکه به اندازه کافی سکوتش در مورد فجایع دهه سیاه شصت، آزار دهنده نیست و…. دفاع من اکیدا تابع محاسبات سیاسی است.
۵- به باور من، مستقل از میزان اطلاع و نقش موسوی در فجایع دهه شصت، که می تواند مورد مناقشه باشد، روند تحولات فکری او، از دوران جنینی جنبش سبز اغاز شد. در این جنبش اوج بزرگی گرفت، در ۹۸ از نقطه عطف دیگری عبور کرد و در خیزش زن، زندگی، آزادی به کمال تازه ای دست یافت که در آن، با کنار گذاشتن قانون اساسی و فراخوان مجلس موسسان، با گذشته خود وداع کرد. او اکنون یکی از ما صد ها هزار نفر پنجاه و هفتی است که در کوره حوادث سخت آبدیده شد و روندی را طی کرد که از او شخصیتی ملی و تا حدودی تعیین کننده ساخت. موسوی، هم در میان پاسداران مسن تر، هم در میان اقشار پایدار جامعه و ۴۰-۵۰ ساله هایی که در جنبش سبز با او به خیابان امدند و هم در بازار و میان روحانیون از حمایت قابل اعتنایی بر خوردار است و در موقعیتی است که بتواند سنتز جنبش سبز و خیزش مهسا را نمایندگی کند .او بدون تردید یک سرمایه ملی است.
۶- کشور ما وارد فازی تعیین کننده شده است. ما ناگزیریم، بله ناگریریم که میان فروپاشی و یک دوران طولانی و خونین هرج و مرج از یک سو و یا گذار مسالمت آمیز به ثبات و دموکراسی، از سوی دیگر، یکی را انتخاب کنیم.
۷- به برنامه پیشنهادی موسوی حتما می توان خرده گرفت. می توانست بر تعلیق غنی سازی و آغاز فوری مذاکرات تکیه کند که نکرد. می توانست با ادبیات دینی فاصله بگیرد که نگرفت و… اما، اما، طرح دو مرحله ای او واقع بینانه و قابل تحقق است. آزادی زندانیان و باز شدن فضای رسانه ای می توانند به گسترش جنبش های اجتماعی تا برگزاری رفراندم و تشکیل مجلس موسسان میدان تازه ای بدهند و راه گذار را باز کنند. شاید این راه هم به نتیجه نرسد و ما به ورطه هرج و مرج سقوط کنیم، اما چه راه دیگری پیش روی ماست؟ تشویق حمله خارجی و قیام در پناه بمباران ها؟
موسوی نه در سن و سالی است که داعیه قدرت داشته باشد و نه سوابق او این شبهه را تقویت می کند. او می تواند نقشی مشابه ماندلا بازی کند و کشور را تحویل صاحبانش بدهد که نمایندگانشان در مجلس موسسان گرد هم می ایند. اگر موسوی موفق به این کار نشود، امروزه هیچ شخصیت و جریان دیگری توانایی انجام این کار را ندارد . پس زدن ریشه موسوی، قطع آخرین امید ها به عبور کشور از بحران است. آیا مشارکت در این کار جز خیانت شایسته نام دیگری است؟ نقد همیشه خوب و راهگشاست، اما تخریب از مقوله دیگری است.
احمد پورمندی

تصور می کنم با آقای پورمندی به این توافق رسیده باشیم که پیشنهاد ایشان، یعنی رفراندم و تشکیل مجلس موسسان را برای تعیین تکلیف آینده ایران گردن نهیم. آیا جای تبریک دارد؟ به باور من هم جای تاسف دارد و هم تبریک. رسیدن به چنین درک متقابل و امری به این سادگی که میتواند همه دعواها و به قول ایرج مصداقی میز یکدیگر را بهم ریختن ها کار را به همکاری و تلاش جهت رفراندوم و تشکیل مجلس موسسان هدایت کند نباید دهه ها به طول می انجامید. حالا هم با همنظری ما دونفر همه موضوع حل نشده است. تا جایی که من خبر دارم هیچ نیروی سیاسی متشکل و غیر قومی ایرانی با امر رفراندوم و تشکیل مجلس موسسان مشکلی ندارد و موافق است. حتا نیروهای قومی نیز با طرح مطالباتی با ایده مجلس موسسان و رفراندوم موافقند. لذا میتوان به این صورت فرمول بندی کرد که با توجه به آن که هر دو طیف به رفراندوم و مجلس موسسان گردن مینهند، پس از این پس سیاست ورزی از این قرار باشد که در راه و خدمت به رسیدن به رفراندوم و مجلس موسسان:

1- در نیت یکدیگر برای رسیدن به این مهم شک نکنیم و یکدیگر را باور داشته باشیم. در گفتار و نوشتار و مصاحبه ها نیت یکدیگر را چه مستقیم چه در لفافه یا کنایه زیر سوال نبریم که طرف مقابل برای رسیدن به مجلس موسسان و رفراندم حسن نیست ندارد. چرا که این امر باعث عدم اطمینان طرفین و ایجاد تشنج سیاسی نالازمی میشود که هدف را، یعنی رسیدن به رفراندوم و مجلس موسسان دور می کند.
2- این که به بند بالا باور داشته باشیم معنایش این نیست که در تحلیل های تاریخی یا انتقادات به رفتارهای یکدیگر در زمان حاضر خودسانسوری کنیم. مثلا چنانچه فرض کنیم کسی مثل آقای اسماعیل مرادی ( که مطلبی انتقادی در مورد شاهزاده در تریبون آزاد داشته اند) نیز اگر به بند 1 بالا اعتقاد داشته و وفادار باشد حق دارد که به روش های شاهزاده انتقاد داشته باشد که فلان رفتار یا روش شاهزاده به نفع رسیدن به هدف رفراندم و یا مجلس موسسان نیست و به آن ضرر میزند اما در عین حال این انتقاد نباید حسن نیت شاهزاده را زیر سوال ببرد. بعنوان مثال در مورد 28 مرداد، حقوق بشر در دوران پهلوی یا مسائل دیگر هرکس میتواند همچنان نظر سابق خود را داشته باشد و این در تضاد با بند 1 نیست. این روش را در اپوزیسیون باید همه گیر کنیم که به نیت یکدیگر برای رسیدن به رفراندم و مجلس موسسان شک نکنیم و باور داشته باشیم - چاره ای بجز این هم نداریم- و در عین حال هر گونه انتقادی را هم بتوانیم همچنان داشته باشیم. بدین ترتیب وقتی به حسن نیست یکدیگر باور داشته باشیم، انتقادات و راهنمایی ها از حالت مغرضانه خواه ناخواه خارج شده و تبدیل به انتقاد سازنده در جهت رسیدن به هدف میشود. حال شاید طرف مقابل انتقاد و ایراد را بپذیرد و یا نپذیرد این حق اوست. اما بازهم نباید چون با نظر ما موافق نیست در حسن نیت او شک کنیم. همه اهل سیاست که خواستار گذار از نظام هستند ناچارند از دروازه رفراندم و مجلس موسسان بگذرند و شتری است که در خانه همه ما گذار طلبان خوابیده است. امیدوارم آقای پورمندی با این فرمولبندی همخوانی داشته باشند. امیدوارم دیگر دوستان نیز در این مورد نظر بدهند.

اقای پورمندی ، برای بیان روشن تر نقد خویش بر نوع نگارش شما ؛ پیام کوتاه اقای سالور ملایری را در این باره اینجا باز نشر میکنم تا متوجه شوید که میشود به همین سادگی پیام مورد نظر شما به مخاطبان مورد نظرتان منتقل شود بدون اینکه نیازی باشد فضای منازعه و جدل و تمسخر و متلک و ... را گرم نگه دارید .
سالور ملایری :
میرحسین دو کار کرد که رضا پهلوی نکرد: محکومیت حمله اسرائیل به عنوان «دشمن» ایران، و ابراز هم‌دردی با خانواده‌های کشتگان و بزرگداشت یاد آنان. این عمل از حیث نمادین خط ممیز قاطعی‌ست با براندازی اسرائیلی که «نه به جمهوری اسلامی» را به پوچ‌ترین و بی‌محتواترین شعار سیاسی تبدیل کرد.

چه میرحسین موسوی و چه هرکس دیگری این فرمایشات جنابعالی را به انجام برساند بسیار هم پذیرفتنی است چرا که نه؟ اصلا موسوی بشود رهبر این حرکت و قول بدهد که همه تلاش دمکراتیک اش را بکند که پهلوی دوباره به ایران باز نگردد. اما هم میرحسین موسوی و هم احمد پورمندی قول بدهند که چنانچه نتیجه رفراندم و مجلس موسسان نظام پادشاهی به پادشاهی شاهزاده رضا پهلوی رای داد، گردن بنهند و جر نزنند. در عین حال آقایان همچنان حق داشته باشند که اگر عمری بود.. همه را صرف این بکنند که در چارچوب قانون برای جایگزینی نظام پادشاهی با نظامی جمهوری تلاش و همت بکنند.
نکند منظورتان این است که به روشی غیر دمکراتیک حق تعیین سرنوشت و حق رای مردم به نظام پادشاهی را به کمک میرحسین موسوی از مردم دریغ دارید؟ مباد که چنین دم خروسی درمیان باشد. شما که چنین قصدی ندارید.. لعنت عالم و آدم بر آن کسی که حق تعیین سرنوشت مردم ایران را از آنها دریغ کند.
صلواتی عنایت بفرمایید... 👳‍♂️👳‍♂️