۷ آبان، روز کورش بزرگ

چگونه روز کورش بزرگ را به روز نشان دادن انزجار ملت یکپارچه ی ایران از جمهوری اسلامی و روز "نـــه" گفتن به حاکمیت بدل کنیم؟....زمان زیادی برای سازمان دادن وهمکاری با دیگرانی که در این کوشش با ما هستند نمانده است و از همین حال باید به فکر همکاری برای هر چه با شکوه تر و سازمان یافته تر کردن آن باشیم

روز کورش، روز نشان دادن ضدیت ایرانیان با آنچه که این حکومت به ایران و ایرانی در این دوران تحمیل کرده یعنی روز ضدیت با پایمال کردن فرهنگ و دستآوردهای تاریخ کهن ما فرا میرسد.

چه باید کرد؟ و چگونه این روز را نه تنها برای ایرانی بلکه برای نشان دادن به جهان بنام روز و نشان انزجار ملت یک پارچه ایران از جمهوری اسلامی بدل کنیم؟ چگونه این روز را به روز "نـــه" گفتن به حاکمیت اسلامی بدل کنیم؟
زمان زیادی برای سازمان دادن وهمکاری با دیگرانی که در این کوشش با ما هستند نمانده و از همین حال باید بفکر همکاری برای هر چه با شکوه تر و سازمان یافته تر کردن آن باشیم.

با دوستان خود صحبت کنید و راه کارهای لازم برای دور زدن تصمیم های حاکمیت در راه بندان و کارهای دیگری که حاکمیت و نیروهای سپاه و نوکران رژیم برای جلو گیری از تجمع مردم در پاسارگاد میکنند را در نظر گیرید. باید با دیگران صحبت کرد و به یک نتیجه مشترک برای آچمز کردن حاکمیت رسید. جمع و یا چندین نفر با هم بهتر میتوانند با تبادل نظر و همفکری کارها و مشکلات را بر طرف کنند.

یک نظر این است که اگر مانند پارسال راه ها را بستند و نگذاشتند مردم به مقبره کورش راه یابند، شاید بهتر آنست که آن چند هزار نفر که در یک منطقه در راه بندان قرار گرفتند همان مکان را به محل بزرگداشت کوروش تبدیل کنند و مراسم و شعارها را در همان جا انجام دهند و در همان مکان مانند کنار مقبره کورش تظاهرات کنند. همه تلفن همراه دارند، فیلم بگیرند و پخش کنند.

راه چاره دیگر آنست که انبوه جمعیت که شامل هزارن نفر خواهد بود صف دشمن را بشکنند. بیاد داشته باشید که نوکران رژیم امسال برای اولین بار در ضعف مفرط بسر می برند و از حرکات یک ساله گذشته ترسیده اند و دیگر نمیتوانند صف متشکل مردم را ندیده بگیرند. مخصوصا که امسال ترس مردم ریخته و ترس به صفوف آنها رخنه کرده و بسیاری از خود فروشان دیگر جربزه سرکوب عنان گسیخته را ندارند.

ترس جبهه خود را عوض کرده و دوست دشمن یعنی حکومت شده است. شعار نترسید، نترسید، ما همه با هم هستیم را یادتان باشد. ما همه با هم هستیم . این واقعیت دارد. آن را باید از دل و جان قبول کرد و همه جا گفت.

چه میشود اگر آنجایی که حاکمیت راه بندان کرده چند هزار نفر، همه با هم رو به ماموران خودفروخته و دو دل رژیم شعار دهند: نترسید، نترسید، ما همه با هم هستیم؟ و هر چه بیشتر حالت خشم و تهاجمی به خود گیرند؟ جز این است که مزدوران وحشت زده می شوند؟ جز این است که مردد تر از گذشته و فکری برای آینده خود کنند؟ این رژیم خود و مامورانش از همه بهتر میدانند که کار از کار گذشته و باید فکری برای فردای خود کنند.

بعضی از مخالفین هنوز نمیدانند که اهمیت قدرت یک پارچه مردم چیست و چگونه دشمن از آن ترسیده و در حال چه کنم چه کنم است.

دوستان به خود و قدرت خود باور داشته باشید. در میان ما هنوز کسانی توهم دارند که اینها مانند سابق قدرت بلامنازع دارند و میزنند و میکشند و چنین و چنان میکنند. چنین توهمی در دوره پایانی رژیم پهلوی هم وجود داشت. برخی پس از پایان کار رژیم پهلوی هنوز می گفتند پس ساواک کجاست؟ آن همه نیروی سرکوب چه شد؟ مگر میشود آن قدرت بلامنازع به این سرعت در هم پاشد؟ گوش به آنها ندهید! آنها هنوز نفهمیده اند که کار رو به پایان است.

باید مدام یادآوری کرد که کار نظام تمام است و روزهای آخرش را می گذراند. این باعث باختن روحیه دشمن و تقویت روحیه ملت میشود. بزرگ و قوی نشان دادن نیروی سرکوب یعنی خیانت به ملت و دل سرد کردن مردم. باید کسانی که دل و جرئت همکاری با مردم را ندارند ترساندن مردم را کنار بگذارند و شعار بنفع رژیم ندهند و خار چشم مردم نشوند.

هر آن کس که امروز تبلیغ قدرتمندی حکومت را میکند و در میان مردم ترس ایجاد میکند او بی چون و چرا در خدمت رژیم کار میکند و باید روشن گفت و با انگشت نشان داد که این فرد جاسوس یا کارگزار رژیم است و رو در روی خودش او را افشا کرد تا فکری برای خود کند و دست از ترساندن دیگران بردارد. اینها از دشمن مردم هم دشمن تر و بی شرم ترند. این نوع افراد را باید سر جای خود نشاند تا از رفیق دزد و شریک قافله بودن دست بردارند.

باز گردیم به روز کورش بزرگ. دوستان، این روز باید در مبارزه نقطه ژرفی شود. باید از هر طریق که امکانش هست این روز را تبدیل به روز نـــه گفتن به رژیم اسلامی و نشان دادن ضدیت با این حاکمیت کنیم.
از حالا بفکر آن باشید و دیگران را آگاه کنید.

 

انتشار از: 

         

 

نظردهی با فیسبوک: