نظام تحصیلی ایران مبتنی بر بنیادهای نژادپرستانه است

خبرگزاری میکروفون نیوز (محا) اقدام به گفتگو با برخی از چهره های فرهنگی در ایران و خارج از ایران در زمینه حق برخورداری از اموزش به زبان مادری، در آستانه اول مهر ماه روز بازگشایی مدارس کرده است.

اقای یونس شاملی فعال فرهنگی ترک به پرسشهای ما چنین جواب داده اند:

پرسش اول: اهمیت حق برخورداری از تحصیل به زبان مادری چیست؟

پاسخ: مطالعات و بررسی های مختلف تحصیل به زبان مادری را در دو زمینه برای رشد کودک موثر میداند، یکی در زمینه رشد موزن روحی کودک در جامعه است و دومی زمینه ساز باروی کودک در کسب دانش بیشتر است. در مورد اولی کودک در یک جامعه (و الخصوص در یک جامعه چندزبانه) به رشد موزون درونی خود نیاز دارد که با تحصیل به زبان مادری در جامعه تامین میشود. هیچ زبان دیگری در این مرحله از زندگی کودک نمیتواند جایگزین زبان مادری وی گردد. چرا که کودک ۶ یا ۷ سال زبان مادری را در بستر خانواده و محیط اجتماعی آموخته و آن را به تناسب سن و سال خویش پروده است. تحصیل به زبان مادری در واقع ادامهء روند بسیار طبیعی این آموخته ها در بعد از ۶ یا ۷ سالگی (سال اول تحصیل) است. این روندی ایست که بصورت طبیعی رشد روحی و علمی کودک را تامین میکند و یک نظام دمکراتیک تحصیلی بایستی بر این مبنا پی ریزی شود. آغاز تحصیل به زبانی غیر از زبان مادری خواه ناخواه سکته ها و یا صدمه های روحی پیدا و ناپیدایی را برای کودک تحمیل میکند. غیرطبیعی و نادرست بودن این روند به دلیل عدم آشنایی و غریبه گی زبان جدید آموزش در مدرسه با کودک از یکسو و از سوی دیگر انقطاع روند طبیعی رشد زبانی کودک که از روزهای اول تولدش و حتی قبل از آن آغاز میگردد و تا ۶ یا ۷ سالگی ادامه می یابد، را به همراه دارد. مطالعات مختلف در زمینه اهمیت تحصیل به زبان مادری این «انقطاع تحمیلی» و آن «غریبگی زبان نسبت به یک زبان بیگانه»، کودک را در معرض صدمات روحی از یکسو و دانش اندوزی اش از سوی دیگر قرار میدهد. مطالعات آکادمیک برای ما نشان میدهد که کودکانیکه به زبان مادریشان تحصیل کرده اند در یادگیری زبانهای دوم و سوم توانایی بیشتری دارند. بی دلیل نیست که در کشورهای مترقی جهان کودکان مهاجر برای تحصیل به زبان . مادریشان تشویق میشوند. و باز بی دلیل نیست که اعلامیه جهانی زبان مادری از سوی کشورهای مختلف به امضاء میرسد. اینها همه نشان از اهمیت تحصیل به زبان مادری کودکان دارد.

پرسش دوم: آیا با توجه به اعطا شدن حق تحصیل به زبان مادری به ارامنه و همچنین قوانین و نگرشهای سیاسی موجود٬ اقوام ایران اعم از ترک( آذربایجانی٬ ترکمن٬ قشقایی٬ افشار) عرب٬ کرد٬ بلوچ٬ لر٬ مازنی٬ گیلکی... روزی خواهند توانست از این حق برخوردار شوند و در مدارس سراسر کشور به تجصیل زبان مادری خود اقدام کنند؟

پاسخ: شوربختانه نظام تحصیلی در ایران بربنیادهای ضدعلمی، تبعیض آمیز و حتی نژادپرستانه فرم یافته است. حقوق زبانی کودکان و در همین رابطه اعلامیه جهانی زبان مادری در ایران به هیچ انگاشته میشود. زبان عرصه تاخت و تاز سیاسی و برتری جویی زبانی یکی بر دیگریست. زبان فارسی عنوانش زبان رسمی است، اما عملا زبان جایگزین زبانهای دیگر (ترکی، کردی، عربی، بلوچی و...) است. از همین اشل مقاصد سیاسی آشکاری در از بین بردن زبانهای غیرفارسی و فارسیزه کردن کشور ایران به چشم میخورد. انکار زبانهای موجود در ایران بویژه انکار زبان ترکی که تعداد متکلمین آن حتی بیشتر از متکلمین به زبان فارسی است، خود بیان آشکار سیاست زبان کشی و زبان زدایی در ایران کثیرالملله و چند زبانی است. علت العل اعطای حق تحصیل به ارامنه در ایران، در واقع ربطی به اعطای حقوق زبانی به دیگر ملل ساکن در ایران ندارد. این اقدام دولت ایران یک اقدام سیاسی برای نشان دادن حسن نیت در قبال جهان مسیحی و در واقع دول معظم غربی است. تحصیل به زبان مادری برای ارامنه امروزه با گسترش جنبش ملی ترک در آذربایجان و دیگر مناطق ترک نشین ایران اشل دیگری به خود گرفته است. ترکها با وجود اینکه ۴۰ درصد جمعیت ایران را تشکیل میدهند، نه تنها زبان ترکی یک از زبانهای رسمی ایران بشمار نمیرود، حتی این جمعیت صاحب یک مدرسه به زبان ترکی در ایران نیست. اما جمعیت کوچک ارامنه از حق تحصیل به زبان مادری خود برخورداد است. و از سوی دیگر در آنسوی رود ارس با وجود اینکه ۲۵ درصد اراضی جمهوری آذربایجان با قصاوت تمام از سوی ارمنستان اشغال شده است، در ایران نیز این تبعیض و کشمکش میان ترکها و ارامنه همچنان جریان دارد و این تضاد به تدریج به متن سیاسی جامعه ایران نیز وارد شده و اعتراضات ترکهای ساکن در ایران را علیه دولت ایران بر انگیخته است. اینکه آیا روزی خلق های غیرفارس خواهند توانست به سان ارامنه در ایران از حق تحصیل برخوردار شوند، پرسشی بسیار جدی و قابل تامل است. آنچه تاریخ برای بشریت می آموزد اینست که حق گرفتنی است و نه دادنی. بنابراین حتی ارامنه نیز اگر حق تحصیل به زبان مادری خود را کسب کرده اند، این حق آنها نیز بر اساس ملاحظات دولت ایران در قبال قدرت دول غربی شکل گرفته است. ملت های تحت ستم و غیرفارس در ایران برای کسب حقوق اتنیکی/ ملی خود، و از آن جمله حق تحصیل به زبان مادری، راه بسیار سخت و پرپیچ و خمی در پیش دارند. ساده نگرانه خواهد بود اگر تصور کنیم که با اعتراضات محدود و غیر سازمان یافته ملیت های غیرفارس در ایران خواهند توانست حق تحصیل به زبان مادری خود را کسب کنند. حتی میتوان از چشم انداز تاریکی در این راستا سخن گفت. اما این همه بی حقوقی خلق های غیرفارس در ایران را نمیتواند و نباید به یاس و ناامیدی بکشاند. به نظرم، درایت و برنامه ریزی های دقیق میتواند ملیتهای غیرفارس را برای رسیدن به این مقصد یاری کند. شاید اینجا جای سخن گفتن از آن راه پرپیچ خمی که عنوان کردیم نباشد. اما باید بدانیم که سرنوشت ملتهای تحت ستم و غیرفارس در ایران برای کسب حقوق اتنیکی / ملی خود بسیار به هم تنیده است. بدون اتحاد عمل (نوشته یا نانوشته) این ملتها و بدون یافتن هم پیمان در میان گرایشات سیاسی مرکز و فارس گرا دستیابی به این حقوق تقریبا غیرممکن است. این سخن را بدون در نظر گرفتن حوادث غیر قابل پیش بینی بیان میکنم. پاسخ صریح به پرسش فوق این استکه تضمینی برای دستیابی به حق تحصیل به زبان مادری وجود ندارد. چون ملت های محکوم و تحت ستم در شرایط کنونی و از هر جهت (سیاسی، اجتماعی و اقتصادی) ضعیف و ناتوانند. اما درایت رهبران فکری جوامع غیرفارس و گسترش جنبش های ملی و دمکراتیک و بویژه سازمان یابی آنها زمینه های توانمندی گروههای ملی (ترک، کرد، عرب، بلوچ، لر و...) در ایران را فراهم ساخته و بارقه های امید را برای دستیابی به حقوق ملی و فرهنگی و از آن جمله حق تحصیل به زبان مادری را زنده میکند.

پرسش سوم: آیا به نظر شما برای افزایش ارتباط میان اقوام ایران و همچنان لغو انحصار سیاسی زبان فارسی٬ ضروری است تا فارس زبانان در ایران نیز در مدارس به انتخاب خود با یکی از زبانهای قومی در ایران آشنا شوند؟

پاسخ: تا زمانیکه تغییرات دمکراتیک و یا حداقل رفرمهایی در زمینه سیاست در کلیت آن و سیاست فرهنگی و زبانی در بخشی از آن صورت نگرفته باشد، امید بستن به تغییر در نظام آموزشی ایران بیهوده است. پروسه تغییر دمکراتیک در ایران به گسترش اندیشه های دمکراتیک در میان مردم ایران در مرکز و پیرامون نیاز دارد. این گسترش بدون وجود فعالیت سازمان یافته سیاسی و نهادهای مدنی غیرممکن است. سیاستهای دولت حاکم را (چه استبدادی و چه حتی دمکراتیک) تنها قدرت سیاسی و مدنی جنبش های سازمان یافته ملی و مردمی میتوانند تغییر دهد. بنابراین تا زمانیکه جنبش های ملی دمکراتیک به آن درجه از رشد سازمان یافته نرسیده باشند که بتوانند به شکل گیری تغییرات در ایران کمک کنند، هیچ امیدی به تغییر از بالا نیست. رشد جنبش های ملی و دمکراتیک در مناطق غیرفارس و رشد جنبش دمکراسی خواهی در مرکز، در شرایط مقتضی، خواه ناخواه این جنبش ها را، یا حداقل بخشی تاثیر گذار از این جنبش ها را برای ایجادتغییر در سیاستهای دولت حاکم میتواند به هم نزدیک کند. این نزدیکی البته الزامات خاص خود را طلب میکند و به درایت رهبران هر دو طرف احتیاج دارد. بایستی در انتظار زمانی باشیم که جنبش های سیاسی مختلف در مرکز و پیرامون به قدری قدرتمند شده و به قدری درایت داشته باشند که بتوانند با ایستادن در کنار هم تغییرات دمکراتیک را که فوقا بخشی از آن را بر شمردیم به دولت ایران تحمیل کنند و یا اگر باز هم قدرت بیشتری کسب کردند و افکار عمومی را در داخل و خارج از کشور به خود جلب کردند، به تغییراتی اساسی در ایران راه ببرند. این تغییرات البته که در زمینه سیاست زبانی باید که حقوق برابر زبانی را تامین کند و تمامی زبانها در مناطق ملی خود و حتی برای متکلمین آنها در سراسر کشور رسمیت یابد. و البته با تاریخ تاریکی که ایران در سیطره تک زبانه گی در کشور دارد، باید که حداقل دو زبان ارتباطی (فارسی و ترکی) سراسری در نظامی زبانی کشور وجود داشته باشد. این آن تغییریست که تمامی خلقهای غیرفارس ساکن در ایران به دنبال رسیدن به آن هستند. خلق فارس و دیگر خلقهای ساکن در ایران نیز از قبل این تغییرات دمکراتیک در کشور، ثبات سیاسی، همبستگی خلقها با همدیگر، زندگی در عین صلح و فراهم شدن شرایط برای رشد و توسعه اقتصادی اجتماعی را تجربه خواهند کرد.
۲۰۱۷۰۹۱۹
منبع؛
میکرفون نیوز
http://www.mikrofonnews.com/شاملی-نظام-تحصیلی-ایران-مبتنی-بر-بنیاد/

انتشار از: 

دیدگاه‌ها

تصویر روزبه آذرگون

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
دادن جواب آنهم پس از ارشیو شدن مقاله هوشیاری خاصی را طلب میکند. در مورد اینکه پاسخی که دادید به من نبود چون از لحن آن خوشتان نیامد هم کاملا روشن است نه شما که هیچکدامتان جوابی
برای دروغهای خود ندارید حاظرم با تمام دوستانتان در یک محیط علنی گفتگو کنم.

لینکی که دادید هیچ ارزش حقوقی ندارد و جواب هیچ کدام از ایراداتی که گرفتم نیست. نویسندگان آن اعلامیه نوشته خود را حقوق میپندارند این به علم حقوق و سیاست بینالملل ربطی ندارد. هیچ سازمان بین المللی حقوقی و سیاسی چنین مهمل غیر قابل اجرای را قبول نکرده و نخواهد کرد نه سازمان ملل و نه اتحادیه اروپا همانطور که گفتم حتی سازمان غیر حقوقی یونسکو هم آن را رد کرد و تصویب نکرد.
سازمان یونسکو این اعلامیه را بدون تصویب رسمی جهت اطلاع منتشر کرد که البته ایران هم آن را منتشر کرده است که هیچ بار حقوقی و سیاسی ندارد

تمام توانای امثال شما همین است.
تصویر پاسخ به سانسورچی

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
آقای سانسورچی کامنت بنده در جواب آقای شاملی را نشر نمی کنید اما متن نامه بنده را به خودتان نشر می کنید. زیاد خوشتان می آید از اینکار ایمیل بدهید تا برایتان هر از چندگاهی ایملی بفرستم و جویای احوالتان باشم.
عرض کردم که آقای شاملی باید این مطلب (حقیقت) را مد نظر قرار دهند که فارسی زبان ملی ما نیست بلکه زبان رسمی کشور ما هست. فارسی علاوه بر این که زبان رسمی کشور ایران می باشد زبان مادری-ملی برادران فارس نیز می باشد. همینطور تورکی علاوه بر اینکه زبان مادری ما می باشد زبان ملی ما تورک های ساکن آزربایجان جنوبی (و سرتاسر ایران) نیز می باشد.
لطفا سانسور نفرمایید! قربانتان گردم.
تصویر یونس شاملی

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
جناب آزرگون من لینک اشتباهی زده ام. لینگ اینجاست
http://www.newsecularism.com/Language-Declaration.htm
تصویر یونس شاملی

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
جناب آزرگون
این پاسخ برای شما نیست. چون لحن کلامتان خصومت آمیز و تهمت زنی است. این را فقط به خاطر خوانندگانتان مینویسم تا فریب شما را نخورند. حقوق کودک در کنوانسیونهای متعددی ذکر شده است. اما اعلامیه جهانی حقوق زبانی را در لینک زیر بخوانید و کشورهای امضاء کننده این اعلامیه جهانی را نیز در همانجا ببینید. ایران نیز یکی از امضاء کنندگان این اعلامیه است. پنهان نکنم که بسیار مشکوک میزنید....
https://fa.wikipedia.org/wiki/اعلامیه_جهانی_حقوق_بشر
تصویر به سانسورچی ایرانگلوبال!

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
نظر بنده را که به آقای شاملی نوشته ام نشر کنید لطفا! باور بفرمایید هر وقت نظرم باز نشر نمی شود بیمار می شوم. طوری که نوشیدن آب سرد هم حالم را خوش نمی کند.
تصویر روزبه آذرگون

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
:) جناب اسلان اگر بتوانید در تبریز 3 میلیونی 100 نفر را خودتان به اسم زبان مادری نه به اسم فوتبال به خیابان بیاورید جلوی همه فکرتان را دربست قبول خواهم کرد. هر سال همین را میگویید و مردم اهمیتی به شما نمیدهند در ضمن هیچ کدام از سخنانتان خواسته بر حق نیست.

آقای شاملی هم متاسفانه برای جواب دادن تشریف نیاوردند.
azergun@uw.edu
تصویر ASLAN

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
كمپين تحصيل به زبان مادري در تلگرام به راه انداخته شده واز همه مليتهاي ساكن در جغرافياي ايران تورك بلوچ عرب كرد توركمن و... اين كمپين را امضا نموده وهم اكنون بالاي چهل هزار امضا جمع شده و اگر روحاني وساير مقامات به خواسته هاي بحق مليتها جواب ندهند اين كمپن دعوت به حضور ميليوني در خيابانها خواهد نمود وخواسته هاي به حق مان را در خيابان ها طلب خواهيم كرداين كمپين سرتاسري اولين نمونه بارزاتحاد مليتهاي ساكن در ايران بر عليه ظلم وتبعيض مضاعف بر مليتها است.
تصویر روزبه آذرگون

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
امیدوارم جناب شاملی پاسخ دهد (پاسخگوی بخشی از دمکراسی است)

اعلامه حقوق زبانی چیست: اعلامه حقوق زبانی اعلامیه ای است که توسط پن کلوپ که کلوپی از نویسندگان است نوشته شده است. و هیچ ارزش سیاسی و حقوقی ندارد. حتی این اعلامیه به سازمان غیر حقوقی یونسکو برای تصویب ارائه شد که هرگز از طرف سازمان یونسکو تصویب نشد چون حتی توصیه به اجرای آن از طرف یونسکو دور از عقل و احمقانه بود.

آموزش به زبان مادری در هیچ متن حقوقی در جهان جز حقوق بشر به حساب نمی آید. و اجرای آن در تاریخ بشر دیده نشده است. و اصولا رسمی کردن مثلا 70 زبان در امریکا و یا هر کشور دیگری احمقانه و خنده دارد است.

سوالهای که از آقای شاملی دارم:

افزودن نظر جدید

لطفا نظر خودتان را فقط یک بار بفرستید. کامنتهای تکراری بطور اتوماتیک حذف می شوند و امکان انتشار آنها وجود ندارد.

CAPTCHA ی تصویری